Het verhaal van Hanneke

Hanneke (29) woont, samen met haar 2-jarige zoontje en partner, in een modern ingerichte twee-onder-een-kapwoning. Op het moment van het interview is ze een paar maanden zwanger. Ze komt open en toegankelijk over. Ze hoopt dat andere vrouwen van haar ervaringen kunnen leren, omdat het iedereen kan overkomen.

Als Hanneke 17 jaar is, wordt ze behandeld met radio en chemotherapie vanwege een Hodgkin lymfoom. Er wordt haar verteld dat de kans dat ze zwanger kan worden niet heel groot is en dat ze waarschijnlijk de hulp van IVF nodig gaat hebben in de toekomst. Drie jaar lang staat haar leven in het teken van Hodgkin.

Op haar 23e is ze een week overtijd en denkt ze dat dit misschien het begin van de overgang is. Ze blijkt echter zwanger te zijn van haar nieuwe vriend, die ze pas twee maanden kent: “Nou ik was in shock. Ik dacht direct dit kan niet, dit is ondenkbaar, dit is niet haalbaar in geen enkel opzicht.” Ze studeert nog, hij is veel van huis voor zijn werk en beiden zijn thuiswonend. Ze is bovenal psychisch nog niet toe aan een kind, heeft het idee dat ze eindelijk haar leven weer een beetje op de rit krijgt na de lange ziekteperiode: “Ik dacht nu ga ik eindelijk alles doen zoals het eigenlijk hoort. Nu ben ik eindelijk normaal, zoals iedereen, en dan gebeurt dit. Ik heb geen huis, heb een kind eigenlijk niet zoveel te bieden. Het moet niet de verantwoordelijkheid van mijn ouders worden, die hebben al veel meegemaakt toen ik ziek was.”

Ze wacht een tijd om de abortus in gang te zetten: “Ik had zoiets van ik wacht wel even want heel veel mensen krijgen een miskraam en misschien krijg ik die ook wel.” Ze is bang om een stempel te krijgen: “Ik wacht gewoon, dan hoef ik me nergens te melden en komt het ook nergens in mijn dossier te staan.” De abortus vindt uiteindelijk plaats als ze tien weken zwanger is.

Hanneke probeert verschillende anticonceptiemiddelen uit, maar heeft veel last van bijwerkingen. Ze laat een spiraal plaatsen na de eerste abortus die verwijderd moet worden vanwege een infectie. Van de nieuw geplaatste spiraal ervaart ze veel pijnklachten. Daarna probeert ze twee verschillende pillen, maar die werken bij haar lust verlagend. Die NuvaRing en de prikpil wil ze niet proberen, dat lijkt haar helemaal niks. Ze besluit om haar menstruatiecyclus bij te houden en dit te gebruiken als anticonceptiemethode. Eens in het half jaar haalt ze een ovulatietest om te controleren of de uitslag strookt met haar kalender. Condooms vindt ze niet zo romantisch, maar gebruiken ze wel in haar vruchtbare periodes. Na de abortus pakt ze de draad van het leven weer op. Haar liefdesrelatie bloeit op, ze gaan samen op vakantie, verbouwen een koophuis en trouwen. Een maand na de bruiloft, op haar 25e, herkent ze de symptomen van een nieuwe zwangerschap: “Ik had heel veel vertrouwen in de methode, en ja dat viel een beetje rauw op mijn dak”. Ze hebben veel geld geïnvesteerd in het huis en het huwelijk en ze is bang door haar zwangerschap haar baan kwijt te raken. Ook denkt ze het kind niet alles te kunnen geven wat het verdient. En weer lukt het haar niet om een knoop door te hakken en wacht ze af. Ze houdt niet van grote veranderingen en is bang voor wat er gaat gebeuren. Ze kan niet meer slapen, is erg onrustig. Ze zegt: “Ja het was heel groot, en zoiets wat zo onzeker was. Ik was gewoon doodsbang”. Als ze vijftien weken zwanger is, besluit ze toch om de zwangerschap af te breken.

Het is een andere ervaring vergeleken met de eerste abortus. Zowel fysiek (de hormonen in haar lichaam, het bloedverlies, de stuwing in haar borsten) als mentaal (huilbuien, meer schaamtegevoelens en twijfels). “Had ik het toch niet moeten laten doen, ik heb niet alles gedaan wat er in zit, misschien hadden we het wel moeten proberen, het was ook een mens eigenlijk.” Ze zoekt psychische hulp om haar gevoelens beter een plek te kunnen geven: “We konden het niet terugdraaien dus we moesten vrede krijgen met het besluit dat we hadden genomen.”

Een jaar na de abortus besluiten ze om gepland zwanger te worden, als ze bevalt dan denkt ze: “O wat erg eigenlijk dat ik dat heb gedaan, het is het mooiste wat ik ooit heb gezien en hij is helemaal van mij”.

Lees meer verhalen