Toch het beste besluit

Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, was ik 6 weken zwanger. Mijn ongesteldheid bleef maar uit  en mijn vriend en ik maakte ons zorgen en hadden al een vermoeden. We hebben besloten een zwangerschaptest te doen en die kwam positief uit. Ik begon te huilen: hoe ga ik ervoor zorgen, hoe ga ik het onderhouden? Op dat moment kwamen er zoveel vragen in me hoofd en kon alleen maar huilen. Mij vriend troostte mij en zei de hele tijd dat het goed komt. Maar hoe komt het goed? Ik ga net beginnen aan een nieuwe opleiding, we wonen niet samen en hebben geen stabiele situatie. Na lang gepraat te hebben, hebben we gekozen voor een abortus. Ik vond het zo erg, mijn kind werd weggehaald. Ik kon alleen maar huilen. Ik heb die dag erna een afspraak gemaakt bij de dokter. Ik heb de dokter vertelt dat ik heb gekozen voor een abortus, hij wou niet meewerken want hij was ertegen. Diezelfde dag heb ik nog een afspraak gemaakt. Ik kon 2 weken later terecht.

Tot die tijd heb ik veel verdriet gehad en mezelf steeds afgevraagd waarom doe ik dit? Mijn kind gaat weg. Toen de 2 weken om waren zat ik woensdagochtend in de abortuskliniek. Ik ging met de vrouw praten, ze vroeg me waarom doe je het? Ik heb haar alles uitgelegd en ze begreep me. We hebben gepraat en had besloten om een zuigcurrutatie te doen. We hebben daarna een echo gemaakt. Toen ik de echo zag kon ik wel huilen, daar ligt mijn kind dacht ik. Ik mocht ff pauze nemen en ging even een sigaret roken. Ik had mijn sigaret op en werd naar binnen geroepen, het was zover. Ik moest in de stoel liggen met me benen omhoog. Er werd een soort eendenbek ingebracht. Aangezien ik zo gespannen was heb ik een prik gekregen waar ik rustiger van werd. En toen ging het beginnen, ze gingen mijn kind weghalen. Op dat moment dat het gebeurde had ik zoveel pijn. Ik ging huilen van de pijn, gelukkig kon ik in de hand van mij vriend knijpen. Het duurde niet lang. Toen het voorbij was begon ik meer te huilen. Nu was het echt zo,ik ben niet meer zwanger. Mijn kind is er niet meer. De dokter deed mjin onderbroek weer aan en ik werd naar een bed gebracht waar ik mocht uitrusten. Ik heb 1 uur in bed gelegen en voelde me wel goed genoeg om naar huis te gaan. Ik ben daarna na de apotheek gegaan om de 2 tabletten op te halen tegen infectie. Ik heb die 's avonds ingenomen samen met de pil die ik heb meegekregen. Sinds het gebeurd is, heb ik veel pijn en verdriet en het meest spijt. Maar uiteindelijk was dit de beste besluit.

Het had geen goede leven gehad en geen goede stabiliteit. Maandag moet ik weer terug gaan voor nacontrole, als dat achter de rug is kan ik alles goed afsluiten. Maar het verdriet zal er altijd zijn, mijn kind is weg. 

Mel.