Terugdenken zonder spijt

Vorig jaar kwam ik erachter dat ik zwanger was. Ik woonde bij mijn ouders en had al drie jaar dezelfde vriend. Zwanger worden en kindjes krijgen is altijd een droom van ons geweest. Ik was net 20, en bezig met mijn studie. Doordat ik al een paar dagen over tijd was, haalde ik een zwangerschapstest. Deze was positief en mijn vriend en ik waren beiden heel erg in shock. Mijn vriend reageerde enorm lief. Hij liet de keuze volledig aan mij over. Hier ben ik hem nog elke dag dankbaar voor. Hij zou me steunen, welke keuze ik ook zou maken.

Al vrij snel was ik erover uit dat wij nu niet in staat waren om een kindje te krijgen. Er waren nog zoveel doelen die we samen en apart wilden bereiken. Een kindje paste hier nog niet in. Ik studeerde nog, en we hadden nog geen huis. Ik heb toen besloten om voor een abortus te gaan. Ik was heel erg bang dat ik hier spijt van zou krijgen. Ik heb avonden doorgebracht op forums en las dat vele meiden spijt hebben gehad van hun beslissing. Toch heb ik doorgezet en een week later kon ik terecht voor een abortuspil. Ik ben een paar dagen ziek geweest en uiteindelijk is het vruchtje afgestoten, zoals de bedoeling was.

Ik heb die avond een brief naar mijn "kindje" geschreven, om alles van me af te schrijven en door te kunnen. Nu, ruim een jaar later, ben ik nog steeds blij met deze beslissing. Het was heftig. Toch ben ik heel dankbaar dat wij in een land als Nederland wonen en wij de keuze hebben om zelf te beslissen over ons lichaam en ons leven. Dat abortus volgens sommige zelfs als moord wordt aangezien, ben ik het niet mee eens. Na alle verhalen gelezen te hebben over dames die spijt hebben gehad, voelde ik sterk de behoefte om ook mijn ervaring te delen.

Ik denk nog af en toe terug aan mijn abortus, gelukkig zonder spijt gevoel. Ook zijn mijn vriend en ik juist dichter naar elkaar toe gegroeid door alles. Dit geeft een stukje zekerheid voor de toekomst. Ik weet dat ik altijd op hem kan bouwen. 

Lees meer verhalen