Soms neem je een beslissing die je dacht nooit te doen

Ik wist meteen dat ik zwanger was. Mijn man wilde dit niet, we hadden al 2 mooie kinderen en hij zou het niet aankunnen. Te veel kosten te veel stress gaf hij aan. Ik was er kapot van wilde dit kindje. Ik heb altijd gezegd om het kindje niet weg te laten halen. Ik had al lang geleden zo”n 15 jaar geleden een abortus gedaan omdat ik mijzelf te jong vond en bang was.. het is mij altijd bijgebleven. De gedachte hoe zou hij of zij nu zijn..

Toch luisterde ik ook naar mijn man, hij was zo fel en had geen enige twijfel. Hij noemde me hypocriet als ik het zou houden. Dat we er al 2 hadden en het financieel zo zwaar zou zijn en de tijd wat we voor de andere 2 hebben zou minder worden. Ik begreep hem ergens wel 2 kinderen was perfect. Veel tijd en aandacht voor hun maar ook genoeg voor jezelf en voor elkaar. En de kosten zijn al duur genoeg in het leven. Het is niet alleen het eten. Je hoort vaak dat ze dan zeggen waar 2 kunnen eten kunnen er ook 3 eten.. maar het is zoveel meer dan eten voor een kind. Sport/ vakantie/ studie noem maar op. Voor mij waren deze nadelen te overzien. Maar mijn man werkt en ik zorg voor de kinderen. Ik wilde hem ook niet de stress geven ervoor.

Ik heb gedacht om weg te gaan en het alleen te doen en het gewoon te houden.. maar dacht ook aan hoe ik dat dan zou moeten doen. Als alleenstaande moeder van 3 kinderen werk en zorg combineren. En hoe dan van een normaal inkomen wat ik dan zou hebben. Ik dacht wel na over hoe actief en vrij ik nu samen met mijn kids ben en dat het met een derde toch wel lastig zou worden. Even naar het zwembad met 3 kinderen kan niet of naar het strand of bioscoop... Omdat ik nog maar net overtijd was probeerde ik het niet te zien als een kindje (zo voelde het natuurlijk al wel) maar als cellen wat een kindje uiteindelijk zou worden.. ik las op internet en kwam op de abortuspil.

Dit leek me makkelijk en simpel. Ik was kapot, at en dronk amper. Eenmaal bij de kliniek nam ik de pil. Er na kreeg ik al snel spijt en wilde eigenlijk iets om het terug te draaien. Ik las erover en las dat er een pil voor zou zijn, maar dat de kans op afwijkingen aanwezig zou blijven. Een paar dagen later nam ik de vaginale tabletten. Het was klaar. Ik kon niet meer terug.. Ik kreeg krampen, maar was prima te doen, als een lichte menstruatie. Na 4 uur begon ik te bloeden. In het begin een maandverband vol, later eigenlijk wel minder. Nog 10 dagen licht bruin bloedverlies gehad.

Een maand later de telefonische nacontrole. Ik moest de avond ervoor een zwangerschapstest doen deze was nog positief. Ik schrok heel erg maar hoopte dat het nog het zwangerschapshormoon was. Eenmaal in de kliniek de echo.. ze zagen 1 dooier en 2 zakjes... pfff wat een drama! Ik brak. De arts vertelde dat het wel veel kleiner was dan het zou moeten zijn en dat ze geen leven zag. Ik werd doorverwezen naar de gynaecoloog omdat er werd getwijfeld aan iets wat eruit zag als een tros druiven. Verdenking van een mola* zwangerschap. Gelukkig kon ik meteen door en in het ziekenhuis werd weer een echo gedaan. Ze zagen dat het niet meer leefde en dat er alleen 2 zakjes te zien was en een dooier. Ik zag geen kindje of wat op de echo wat je met 8 weken toch wel al zou moeten zien. Het druiven gedeelte was niks volgens de arts en gewoon normaal. Er werd een afspraak gemaakt voor een curettage. Ik kon ook weer voor de abortus pillen kiezen maar wilde dit niet . Ik was wel aan het twijfelen over een behandeling met narcose of zonder... zonder was sneller. Maar aan de andere kant was ik bang voor de pijn.. ik besloot de afspraak te maken waar ik als snelst aan de beurt kon zijn. Ik wilde dit zo snel mogelijk uit mijn lichaam hebben.. Uiteindelijk kon ik de dag er na in een andere ziekenhuis terecht waar ze ook een roesje gaven. Dit werd het dus.. behandeling ging snel en niks van gemerkt. Er na veel emotie en nog steeds voel ik mij erg leeg en slecht. Altijd grapte ik naar mijn man een tweeling als afsluiting en dit is altijd een wens van mij geweest, een groot gezin. Maar voor mijn man was met ze 4e compleet. En toch een abortus gedaan wat ik nooit had gedacht te doen.. het leven gaat zoals het gaat. En beslissingen doe je of gebeuren misschien ook met een reden.. wat als heeft geen zin. Ook ben ik er dus achter gekomen dat je soms een beslissing neemt die je dacht nooit te doen..

* Bij een mola-zwangerschap is er doorgaans geen embryo meer, maar groeit alleen de placenta door.

Lees meer verhalen