Sarah

Dinsdag 28 november 2017 - Ja echt, 2 streepjes. Ik sta te wapperen met mijn zwangerschapstest alsof dit het resultaat ongedaan kan maken, maar natuurlijk geen resultaat. Ik hoor mijn moeder in de kamer naast mij mijn pleegbroertje van 3 wakker maken. Uit paniek schiet ik naar de zolder waar ik mijn nachten doorbreng, ik kijk mijn partner aan en begin te huilen. Ik krijg in eerste instantie een geïrriteerde reactie maar bij het zien van de zwangerschapstest in mijn hand weet hij al genoeg. Ik ben 17 jaar en zwanger. In alle paniek stuur ik een Whatsapp bericht naar mijn pleegzus. Dit omdat mijn pleegzus zelf tienermoeder is, ik vertrouwde erop dat ze me zal steunen en goed advies zal geven. Echter heeft zij mijn moeder op de hoogte gebracht van mijn zwangerschap voor dat ik dit zelf met mijn moeder kon bespreken. Mijn moeder is diezelfde avond naar me toe gekomen om te vragen of het waar was. Uit angst ontkende ik maar gaf ik wel toe dat ik mijn menstruatie had gemist. Teleurgesteld en boos heeft mijn moeder mijn kamer verlaten.

Woensdag 29 november 2017 - 'S ochtends vroeg sta ik op Utrecht Centraal. Ik haal nog even een zwangerschapstest die aangeeft hoeveel weken ik zwanger ben, dit om mijn zwangerschap bij mijn moeder te bevestigen. De digitale test vertelde mij dat ik 2 tot 3 weken zwanger zal zijn. Ik en mijn partner hebben ons een dagje ziekgemeld van onze opleiding om even na te denken. Hij en mijn ouders hadden hun voorkeur uitgesproken, een abortus. Dit was niet het moment om een kind te krijgen, plus mijn partner en mijn ouders hadden totaal geen klik. Het kostte me daarom veel moeite om toe te geven dat ik mijn ‘boontje’ wou houden. Vanaf dit moment was de spanning te snijden thuis.  

Vrijdag 1 december 2017 - Na veel praten met mijn partner hebben hel en hemel zich binnen minuten wel 100 keer afgewisseld. We hadden (net zoals voor we erachter kwamen dat ik zwanger was) veel ruzies om daadwerkelijk alles. Maar ondanks dat had hij besloten om volledig voor ons boontje te gaan. Abortus was in zijn beleving echt geen optie meer. Het stelde mij gerust dat er iemand achter mijn keuze stond, ook al hadden de ruzies thuis met mijn ouders mij aan het twijfelen gebracht.

Maandag 04 december 2017 - Bloeduitslag van de huisarts is binnen, ik ben al 5 weken zwanger. Met moeite loop ik terug het Anatomielokaal binnen. Ik tik mijn partner aan om ook met hem de uitslag te delen, echter was hij erg druk bezig met onze vrouwlijke medestudenten en wimelde hij mij af. Later in een koffiepauze nam hij de tijd om mij even apart te spreken. Ik vertelde hem dat ik al 5 weken zwanger was. Helaas reageerde hij boos, hij beweerde dat dit niet van hem was omdat we 5 weken terug geen onveilig seks hadden gehad. Ik ben 2 maanden met hem samen en ik heb absoluut geen andere bedpartners gehad in de tijd dat hij en ik een relatie hebben. Helaas loopt dit uit op een enorme ruzie. Thuis is de bom ook gebarsten. ‘Je hebt geen keus Sarah, je gaat een abortus doen.’ Mijn vader en ik staan lijnrecht tegenover elkaar. Ik verhef mijn stem en vertel hem dat hij geen inbreng heeft. Mijn ondertussen zwaar geëmotioneerde moeder stapt tussen mij en mijn vader in, ik zie dit als een kans om weg te komen. Ik schiet via de voordeur het huis uit en ren naar de dichtstbijzijnde bushalte. Helaas woon ik in een gemeente in een stad waar de bussen maar eens in de 20 minuten komen. Hierdoor lukt het mijn moeder om bij me te komen voor de bus er is. Ze vraagt me of ze me, als ik dan toch ga, mag wegbrengen. Ik knik en volg haar naar de auto. Trouw brengt ze me bij mijn partner en verlaat ze direct na dat ik ben uitgestapt.

Woensdag 06 december 2017 - Mijn moeder heeft meerdere berichten achtergelaten op mijn telefoon, hierin vraagt ze me of ik zo snel mogelijk naar huis wil komen en ze bied haar excuses aan voor de avond van 4 december. Uit school pak ik de bus naar huis, thuis word ik hartelijk begroet door mijn pleegbroertje van 3. Mijn moeder heeft duidelijk gehuild. ‘Kijk dan, hoe je lijf bezig is geweest om dat kleine boontje in je te beschermen. Je hebt een aardige buik dame.’ Ik kijk in de spiegel en zie mijn buik. Mijn buik heb ik hierna verborgen onder te grote truien. Later deze middag merk ik dat mijn partner het moeilijk heeft met geld te sparen. Hij trakteert een vrouwlijke collega op een simpel etentje bij een proeflokaal. Ik word woest. ‘Je had dat geld moeten gebruiken voor spullen van je ongeboren kind, niet om leuke dingen te doen met anderen terwijl ik hier met een dikke buik zit. We hebben het geld er niet voor.’ Aldus ik tijdens een telefoon gesprek. Hij reageert boos, ‘je verwacht toch niet dat ik mijn hele leven ga aanpassen aan jou en die baby van je? Ik ben 22 en heb nog een heel leven voor me.’ Bij deze woorden heb ik opgehangen, het was mij duidelijk geworden dat ik er alleen voor stond. Ten einde raad heb ik mijn moeder verteld wat er die avond gebeurd is. Ze vroeg me of ik nog steeds zo zeker was van mijn keus. Met veel moeite gaf ik toe dat ik dat niet was.

Donderdag 07 december 2017 - Ik heb me vandaag ziekgemeld voor school. Samen met mijn moeder neem ik contact op met een abortuskliniek. Echter ben ik te emotioneel om zelf de afspraak te maken dus neemt mijn moeder het gesprek over. Wat ik mij verder van deze dag herinner is dat ik mijn partner een Whatsapp berichtje gestuurd heb met de mededeling dat we moeten praten.

Vrijdag 15 december - Half 7 gaat de wekker. Mijn partner en ik komen met moeite ons bed uit. Vandaag is de dag waarop ik mijn boontje met groot verdriet laat weghalen. Mijn vader rijdt met ons mee naar de abortuskliniek. We komen aan in een bijna helemaal lege wachtkamer, waar ik nog wat formulieren invul. Al snel word ik opgeroepen om een echo te laten maken die aangeeft dat ik precies 7 weken zwanger ben. Ik wil de echo niet zien, ik weet dat het zien van mijn boontje mij aan het twijfelen zal zetten. Ik heb een kort gesprek en mag nog even ‘afscheid nemen’ van mijn vader en partner. We hebben alle drie tranen in onze ogen als ik de trap oploop naar de uitslaapkamer. Ik kleed me hier om en leg mijn spulletjes in mijn locker. Enkele minuten later mag ik mee met een vrouwelijke verpleegkundige. Ik volg haar door de hallen van de kliniek. Al snel komen we in een behandelkamer met een stoel met bepaalde dingen waar je je benen op moet leggen. Al snel werd de narcose toegediend. In lichte paniek werd ik wakker in de eerste uitslaapkamer. Mijn herinneringen ben ik even kwijt, toch word mij snel duidelijk dat ik hier ben door een abortus. Na 3 uur tobben mag ik naar huis. Thuis word ik ontvangen door mijn moeder en een goede vriendin van haar. Ik heb de hele dag gehuild en geslapen.

Eerste kerstdag 2017 - Met nog veel emotionele klachten zit ik 's avonds in een restaurant met mijn familie. Mijn partner is niet komen opdagen, later deze avond heeft hij via een Whatsapp berichtje laten weten dat hij niet verder met mij wilde. Ook al deed het mij pijn dat dit zo dicht op mijn abortus was, was het beter zo. Na mijn abortus ben ik niet terug naar school gekeerd maar ben ik me gaan focussen op een andere opleiding. Voor het verwerken van mijn abortus heb ik hypnotherapie gehad. Verder heb een nieuwe en zeer leuke baan in een groot horecabedrijf. Ook al heeft het mij veel verdriet gekost, het heeft zo moeten zijn. Dit is mijn verhaal. Sarah.

Lees meer verhalen