Een rollercoaster van emoties

5 jaar was ik samen met mijn vriend, in de zomer van 2017 zijn we 3 maanden uit elkaar geweest, ik was niet gelukkig genoeg en vond dat ik op mijn 27 jaar niet al enorm mocht beginnen met twijfelen aan mijn relatie want uiteindelijk zouden we nog 50 jaar met elkaar verder moeten. Dus ik beëindigde de relatie, maar na 3 maanden (in augustus) ging het plots over de verkoop van ons huis. Ik raakte in paniek want dan is het echt officieel. Ik moest het loslaten en heb toch maar opniew een kans gegeven.

In die eerste 4 maanden erna besloten we vrij snel om alleswat er gebeurd was te vergeten en in de zomer te stoppen met anticonceptie, zonder er verder veel over na te denken. Op 1 januari ontdekte ik dat ik zwanger was. Ik was niet blij, voelde mij er enorm schuldig over, gevoelens van angst en paniek overschaduwde alles. Ik deed enorm mijn best om blij en gelukkig te zijn maar het lukte me niet, ik wou het niet, ik kon het niet... alles was tegenstrijdig, want ik had hier toch bewust voor gekozen, ik wou dit toch, waarom nu ineens niet meer? Alle twijfels over mijn relatie kwamen terug, hij is niet de man van mijn leven, is hij wel de vader van mijn kinderen zoals ik altijd dacht. Ik begon me tegen hem te keren en heel bot te doen, ik sloot me op, in de eerste weken was ik alleen met mijn gevoelens. Ik had het tegen niemand verteld. Ik huilde meer dan dat ik lachte, had geen fut meer, wist niet meer hoe ik verder moest. Wel had ik al een afspraak bij de gynaecoloog gemaakt.

Na 7 weken heb ik het tegen mijn zus verteld en zij is ook meegegaan naar de gynaecoloog. Ik was benieuwd wat een professioneel iemand hierover te zeggen had en of het kon liggen aan mijn hormonen. Zij zei me dat ze deze gevoelens helaas niet kon wijten aan een verandering in de hormoonhuishouding en dat ik het beste een eerste afspraak kon maken bij een abortuskliniek. Voor mij was dat een ver van mijn bedshow, en ik had nooit gedacht dat ik zo ver zou moeten gaan, maar ergens was het een opluchting dat iemand dat tegen mij zei en dat ik me er niet schuldig over moest voelen. Ondertussen had ik ook nog een gesprek bij een psychologe gepland die gespecialiseerd was in zwangerschappen.

Het nam mijn leven over, want ik moest een beslissing maken want anders kon ik niet verder. Het eerst gesprek bij de sociaal verpleegkundige was onmiddellijk een schot in de roos, ik voelde me rustiger, ze stelde me gerust dat ik me geen vreselijk mens moest voelen en dat ik dat liever ook allemaal anders had gezien. Toch was ik nog altijd heel ver weg van een definitieve beslissing voor abortus.

Ondertussen waren mijn vriend en ik officieel uit elkaar. Ik had wel heel wat gesprekken met hem, met mijn familie, nog een gesprek bij de psycholoog, nog 6 gesprekken in het abortuscentrum en nog een consultatie bij de gynaecoloog en toen was het zover. Alles was in orde gemaakt voor die woensdag om 11 uur. Ik stond op en ben begonnen met huilen en niet meer gestopt tot in de kliniek. Daar kwam de sociaal verpleegkundige mijn kamer binnen om te zeggen dat het beter was om hier niet mee door te gaan. Opluchting, oef..., maar toen ik weer thuis was kwam opnieuw het gevoel van wat nu? Hoe moet ik nu verder, ga ik dan toch terug naar hem, dat was niet echt een optie. Ga ik het alleen doen, maar dat vond ik ook heel egoïstisch t.o.v. het kind, het voelde niet goed...

Toen heb ik opnieuw een afspraak gemaakt bij de sociaal verpleegkundige voor een 7de gesprek om dan opnieuw alles te plannen voor een abortus. Woensdag is het dan ook gebeurd. Ik was veel rustiger, het leek de beste oplossing op dat moment na weken aan een stuk zoveel afwegingen gemaakt te hebben. Het voelde aan als de beste slechtste oplossing. Want er was geen goede oplossing enkel een slechte. Nadat het gebeurd was voelde ik opluchting, maar die eerste nacht erna was alles heel zwart: hoe ga ik ooit kunnen leven met deze beslissing?

Schuldgevoelens, pijn, leegte, immens verdriet, onbeschrijflijk. Ik was bang dat ik de verkeerde beslissing had genomen en dat ik nooit meer verder kan leven na woensdag, en nooit meer gelukkig zal zijn. Want dat recht had ik niet, want ik heb een leven afgepakt, niet alleen het leven maar ook zijn kind.

3 dagen verder zit ik in een rollercoaster van emoties. Ik heb enorm veel spijt dat ik dit hebben moeten meemaken, mijn eigen schuld. Soms denk ik, kon ik de klok maar terugdraaien, maar dan zegt mijn familie tegen mij: dat had jou ook heel veel paniek en angst gegeven en dat wou je niet. Ik heb veel last van schuldgevoelens en verdriet en isoleer me omdat ik bang ben voor de reactie of blikken van andere mensen. Terwijl die het niet weten en toch kan ik niet buiten gaan, heel raar. Ben bang voor een depressie. Ik hoop dat er dag komt dat ik het een plaats kan geven en mezelf kan vergeven voor wat ik gedaan heb. Op dit moment lijkt dat nog heel ver weg en uitzichtloos.

Lees meer verhalen