Pijn en trots

Een situatie waarbij je denkt: was die abortus nou echt nodig? Dat was mijn situatie. Er was geen medische noodzaak. Er was wel onwil. Ondanks een koperspiraal werd ik zwanger. Materiële en/of mentale problemen heb ik niet. Ik ben nog student, maar geld verdienen moet heus wel gaan lukken. Ik heb een vaste relatie en mijn vriend en ik zijn aan het eind van onze studie, dus dat was wel goed gekomen. We woonden nog niet samen, maar ook dat konden we gaan regelen en stond al op de planning. Als het kindje was gekomen, was ik er vast van gaan houden. Hoop ik. Geen idee, ik kan het me niet voorstellen. Volgens mensen om me heen, zou dat wel zo zijn. Maar ik was bang. Bang voor een postnatale depressie. Bang dat ik het kind altijd zou verwijten dat het niet gewenst was, dat ik mijn leven moest inrichten rondom hem/haar. En als ik dit opschrijf of uitspreek, denk ik: wat een egoïst. Precies de reden dat ik het niet zomaar aan iedereen vertel. Daardoor voel ik me soms een laffe feminist, die niet eens aan iedereen durft te vertellen wat ze heeft meegemaakt. Niet durft te staan voor haar keuzes, uit angst voor onbegrip en de pijn die dat haar zou opleveren. Weer zo egoïstisch. Maar ook uit angst voor de pijn die het anderen op zou leveren, anderen die zo graag een kindje willen.

Ik baal er vooral van dat ik het nooit aan mijn ouders heb kunnen vertellen. Natuurlijk kan dat wel, maar het voelt niet als een veilige plek om het te vertellen. Iets wat ik nog nooit heb meegemaakt, dat ik mijn ouders iets niet kon vertellen. We zijn het vaker niet eens, maar ze staan altijd open voor discussie. Alleen deze gebeurtenis gaat mij zo aan het hart, het zit op mijn hart. Het is zo'n fundamentele keuze die mij als persoon bepaalt en de rest van mijn leven heeft bepaald en zal bepalen. Een dag voordat ik het aan mijn ouders wilde vertellen, kreeg ik een berichtje van mijn zusje die wel weet van de abortus. Ze schreef dat mijn vader fel van leer trok over abortus en blij was dat het onderwerp weer meer media- en politieke aandacht kreeg. Abortus was namelijk nooit goed te praten. Ik praat de abortus wel goed. Door te zeggen dat ik het als christen niet oké vind dat gezinnen vaak zo zelfgericht zijn. We zouden op elkaar, op alle mensen gericht moeten zijn. Een kind hebben kost veel tijd, die ik niet in mijn omgeving kan steken. Het op de wereld zetten van een kind is niet per se ergens goed voor. Er is overbevolking, wat slecht is voor het milieu - de reden dat ik überhaupt nooit kinderen wil. En daarnaast zijn er zoveel pleegkinderen zonder gezin. Ik zou graag voor een kind zorgen dat me nodig heeft, niet voor een kind dat ik zelf gecreëerd heb en dat mij daardoor nodig heeft. Een kind krijgen lijkt voor mij altijd een vorm van zelfverheerlijking: zien wat jij voort kan brengen, een ‘projectje’ hebben.

Als ik eerlijk ben, moet ik zeggen dat ik geen idee heb in hoeverre bovenstaande redenen echte redenen voor mij zijn en in hoeverre ik het gebruik om mijn keuze goed te praten. Ik heb het gevoel dat ik mijn morele kompas kwijt ben. Heb ik het gevoel dat ik een kindje heb vermoord? Nee. Zou ik die gevoelens toelaten, mochten ze er zijn? Ik probeer het. Denk ik dat ik potentie in de kiem heb gesmoord? Ja. Denk ik dat de wereld die potentie nodig had? Nee.

Ik draai cirkels om argumenten en gevoelens, maar heb geen moment spijt. Iets wat ik lastig vind én waar ik trots op ben. Lastig, omdat ik denk dat pro-lifers een even sterke argumentatie hebben als pro-choicers. De uitkomst van het debat hangt af van welk gewicht je aan welke waarde toekent en van wanneer je iets als een 'persoon' beschouwt. Het begrip dat ik kan opbrengen voor pro-lifers, maakt dat ik soms twijfel aan de integriteit van mijn keuze. Trots, omdat ik blijkbaar voor mij de goede keuze heb gemaakt. Ik heb er veel over gepraat en gelezen en ga het onderwerp niet uit de weg. Ik ben trots, dat mijn keuze echt mijn keuze was. Ik heb vriend(inn)en gesproken die voor en die tegen waren. Mijn vriend heeft mij de keuze gegeven en ik heb deze gemaakt. Natuurlijk in overleg, maar het heeft nooit gevoeld als de keuze van een ander. En ik was zeker van mijn keuze op het moment dat ik deze maakte, waarin ik me gesteund voelde door de mensen die ervan wisten. Dat betekent niet dat ik geen pijn heb. De trilling in de stem van mijn vriend toen hij zei dat hij toch eigenlijk graag vader wilde worden, zal ik nooit vergeten. Wanneer mijn jongere broertje vraagt wanneer ik eindelijk kinderen krijg, heb ik pijn omdat mijn keuze niet als normaal wordt gezien en omdat sommige mensen die dicht bij mij staan mij niet begrijpen. Maar waar mijn gedachten, argumenten en gevoelens ook heen gaan, tot nu toe heb ik geen spijt. Ik heb geen spijt.

Praat over je situatie, of je nou vrouw of man bent. Lees, deel. Lees over verschillende opvattingen over abortus en alle mogelijkheden die er zijn, zodat je zeker weet dat je een eerlijke keuze maakt en niet alleen jezelf bevestigt. Veel verhalen op deze website spraken van spijt. Daardoor was ik bang dat ik achteraf alsnog spijt zou krijgen. Met dit verhaal wil ik laten zien dat dat niet het geval hoeft te zijn. Tegelijkertijd weet ik dat het nog kan veranderen, ook bij mij. En ik weet ook, dat ik er zelfs nu - een jaar later - nog niet de vinger op kan leggen of ik mijn redenen legitiem vind en of ik bepaalde redenen misschien alleen gebruik om mijn keuze goed te praten. Het is niet zwart-wit. Sterkte, met je keuze en met jouw verwerking van die keuze.