Ontzettend gesteund in deze donkere dagen

Mijn vriend en ik hadden eigenlijk samen al besloten dat we samen geen kinderwens hadden, hij was al voorzien van een eerdere relatie en ik sta nog vol met andere ambities in het leven.

Toen mijn menstruatie dan ook weg bleef en ik wel hele vage lichamelijke klachten begon te herkennen werd de grond ook onder mijn voeten vandaag getrokken dat de twee streepjes van de test verkleurden. Minuten werden uren en de tranen begonnen op te wellen in mijn ogen. Dit kon niet waar zijn, ik was nog niet klaar om moeder te worden. Wat moet er met mijn studie, relatie en toekomstplannen. Ik had al gauw mijn vriend op de hoogte gesteld die mij ontzettend heeft gesteund door deze donkere dagen.

De afspraak in de abortuskliniek stond 4 dagen later gepland en de rollercoaster van gesprekken, verdriet en stress begon te komen. Op de dag van de abortus was ik eigenlijk heel kalm, het moest gebeuren, ik kan een kind nog geen gelukkig leven bieden. Mijn vriend sloeg een arm om mij heen en we liepen de drempel samen over, het was stil, huiselijk en gemoedelijk in de kliniek.

Ik werd al gauw opgeroepen voor de echo en de verpleegkundige bevestigde al gauw mijn grootste angst: "We hebben hier een zwangerschap van 6 weken en 2 dagen, precies binnen het termijn zonder wettelijke bedenktijd". Vanaf dat moment ging het allemaal heel snel. Ik mocht gaan omkleden en voorbereiden voor de curretage met sedatie. Toen ik geïnstalleerd was in mijn bed, was er ruimte voor tranen, een goed gesprek en een lach van de ontzettend lieve en steunende verpleegkundigen."Laat het maar gaan meid, jullie zijn dapper voor de beslissing die jullie maken".

Ik werd naar de behandelkamer gebracht en mocht plaatsnemen voor de behandeling. De arts, verpleegkundige en anesthesist stelden me gerust en ik werd netjes afgedekt tot ik in mijn roes was gebracht. Op dat moment voelde ik de kwetsbaarheid die je als vrouw kan meemaken. Open en blootgelegd op het meest kwetsbare moment van mijn jonge bestaan. Ik kwam een half uur later bij, het was gebeurd en de behandeling was geslaagd. De pijn was hevig, maar ik werd direct weer verdoofd. Toen ik eenmaal naar huis mocht voelde ik een straal van opluchting, ik heb de juiste beslissing genomen.

Nu een aantal dagen verder begint de emotionele verwerking te komen. De tranen en het besef komen terug en langzaam krijgt het een plekje op de achtergrond, ik kan mijn leven weer voortzetten zoals ik dit gepland had. Zonder de steun van de professionele hulpverleners had ik dit nooit kunnen doen.