Mijn kleine besje heeft me geholpen om te leren dealen met mijn emoties

Toen ik in 2016 stopte met de pil, bleef mijn menstruatie acht maanden uit. Vervolgens weer vier maanden. Toen ineens maar twee en vervolgens weer vijf maanden. Zo langzamerhand begon ik mezelf af te vragen of er misschien iets mis was met mij. Van binnen stond alles op zijn kop. Mijn lichaam schreeuwde aan alle kanten dat de anticonceptie uit mijn systeem moest. Ik voelde me zo verwijderd van mezelf. Je hoort wel eens van die verhalen dat het jaren kan duren voordat je hormonen weer in balans zijn. Hier probeerde ik dan ook braaf naar te luisteren maar na twee jaar toch besloten om met mijn twijfels naar de huisarts te gaan.

Na een paar keer op bezoek te zijn geweest, kreeg ik te horen dat ik niet op een ´natuurlijke wijze´ zwanger kon worden. Dit kwam best als een klap. Maar niet als een hele harde. Ik had immers geen kinderwens. Ik probeerde er niet te zwaar aan te tillen. De vrijheid om deze keuze zelf te maken was er alsnog. Tegenwoordig zijn er zoveel opties en behandelingen die ervoor kunnen zorgen dat je zwanger wordt. Daar hoef ik nu nog niet over na te denken.

Toch zat het me niet helemaal lekker. Hoe kan mijn huisarts zonder enig onderzoek uitgevoerd te hebben zo´n uitspraak doen? Ik liet mij dan ook voor de zekerheid doorverwijzen naar de gynaecoloog. Op donderdag 31 januari 2019 om 10:30 zat ik te wachten in de wachtkamer van het Martini Ziekenhuis. Ik zag veel gezinnetjes en zwangere vrouwen om mij heen. De één opgewekt, de ander verdrietig. Ik vroeg me af om wat voor reden ze hier zaten. Terwijl ik in gedachten verzonken was, werd ik opgeroepen door mijn gynaecoloog. Na wat vragen beantwoord te hebben, wilde ze een echo maken. Terwijl ik nieuwsgierig meekeek op het scherm, kreeg ik de volgende woorden in een opgewekte zin te horen die ik nooit meer vergeten zal: "aah ik zie het al, je bent zwanger".

Het voelde alsof de grond onder mijn voeten vandaan zakte. En ik stond niet eens. Ik lag nog steeds in de stoel en begon ontzettend hard te huilen. Ik had geen idee wat ik moest doen of zeggen. De gynaecoloog realiseerde zich al snel dat het niet gewenst was. Ik was in shock. Ik kon niet meer helder nadenken. Voelde me leeg. Wist me geen raad. Ik wilde dit helemaal niet. Alle gerustellende woorden vlogen langs me heen. Met informatiebrochures en een echo foto in mijn handen gedrukt, verliet ik verloren de behandelkamer. Ik belde in paniek mijn moeder op. Hyperventilerend probeerde ik de woorden over mijn lippen te krijgen. Hoe vertel je in godsnaam zoiets? Het was zo onrealistisch. Ook de vader, die ik nog maar twee maanden kende, kreeg het kort daarna te horen.

Die dag moest ik om 12:00 uur beginnen op mijn werk. Vanaf dat moment is het gevoel alsof ik een geheim met mij meedraag begonnen. Ik had het idee dat ik met niemand kon delen dat er al zeven weken en één dag iets in mijn buik groeide. In de namiddag maakte ik gelijk een afspraak met mijn huisarts waar ik woest op was. Hoe heeft hij me dit aan kunnen doen? Alles voelde als een grote mindfuck. Ik zat nota bene een maand terug zwanger voor zijn neus terwijl hij me vertelde dat ik niet op natuurlijke wijze zwanger kon worden. Vervolgens nam ik contact op met de abortus kliniek. Met het weekend ertussen en een drukke werkweek voor de boeg, kon ik pas anderhalf week later terecht. Ik durfde het op mijn werk niet te vertellen.

Ondertussen viel alles wel wat meer op zijn plek. Ik had me zo ziek gevoeld de afgelopen twee weken. Elke ochtend voelde ik me slap en misselijk. Ik kon amper op mijn benen staan. Mijn borsten groeiden als kool. Ik had als vegetariër zo'n ontzettende trek in vlees. En kon de geur van koffie niet meer uitstaan, terwijl ik hier dagelijks als barista mee werk. Ik had alle signalen van het zwanger zijn gemist. Ik heb er gewoon nooit bij stilgestaan. Dit terwijl het achteraf zo overduidelijk was. Het was dan ook enigszins een opluchting dat ik wist waarom ik me zo ziek voelde. Maar daardoor voelde ik me ook meer verwijderd van iedereen om mij heen. Mijn geheim werd steeds groter en ik steeds stiller. Alhoewel abortus niet echt meer een taboe is, voelde het alsnog als een taboe om erover te praten. Ik droeg een geheim in mijn buik en wist totaal niet hoe ik ermee om moest gaan. Het enige wat ik wel wist is dat ik het niet wilde. Niet nu. Ik had geen kinderwens. Ik wilde dit allemaal niet. Ik snapte niet waarom dit mij moest overkomen. Ik wilde van dit gevoel af. Datgene wat binnen in mij groeide moest stoppen. Als dat weg is, dan kan ik verder. Dan is het weg. Dan is er geen geheim meer. Dan is alles voorbij.

Op maandag 11 februari 2019 om 08:30 was het zover. Inmiddels was ik 8,5 week zwanger. Ik was niet echt zenuwachtig. Met gierende emoties en hormonen in mijn lijf was ik er meer dan klaar voor. Ik was er klaar voor dat er een einde gemaakt zou worden aan datgene wat ik niet wilde. Dan kon ik tenminste verder. Ik had voor zuigcurettage gekozen. Ik wilde de echo niet meer zien. Ik had gesprekken met verschillende verplegers. Moest tussendoor wachten in de wachtkamer. Ik kreeg een pilletje toegediend die de baarmoederhals soepel maakte. Een uur later mocht ik gaan liggen met mijn voeten in de ijzeren houders. Aan de ene kant van me stond een hele lieve verpleegster, aan de andere kant had ik de hand van de vader vast. Ik kreeg een verdovend middel toegediend waarna het vruchtje ten grote van een bosbes uit me werd gezogen. Ik weet niet meer zo goed wat ik precies dacht op dat moment. Ik was ontzettend emotioneel. Ik huilde alleen maar. Ik voelde pijn gepaard met hevige krampen in mijn onderbuik. Het voelde alsof mijn baarmoeder er voor straf uitgezogen werd. Alhoewel het maar een paar minuten waren, leek het een eeuwigheid te duren. Vervolgens werd ik naar de uitslaapkamer gebracht. Ik kreeg pillen toegediend omdat ik hevig bleef bloeden. De spiraal kon niet geplaatst worden. Ik had pijn in mijn onderbuik. Ik voelde me ergens opgelucht. Maar ook erg leeg. Eenzaam. Alleen. Een gemis in mijn lijf. Het is gebeurd. Het is echt weg. En nu kan ik niet meer terug.

Na een week ging het naar mijn idee een stuk beter met me. Ik had het geheim weggestopt. Het was voorbij. Ik hoefde er niet meer aan te denken. Het is mijn eigen keuze geweest om dat besje weg te halen. Daar hoefde ik niet meer over praten. Tijd om verder te gaan. Het is goed zo. Toch bleef ik er maar aan denken. Dat besje had door kunnen groeien tot een mooie grote bes. Hoe zou mijn leven eruit hebben gezien als ik dat besje gehouden had? Om me heen zag ik alleen maar zwangere vrouwen en baby´s. Het voelde alsof ik gestraft werd voor mijn keuze. Ik mocht van mezelf niet rouwen om iets wat niet echt bestaan heeft. Dus probeerde ik gevoelens van verdriet, gemis, rouw, schaamte, onbegrip, boosheid en schuld nog verder weg te duwen. Dit werkte averechts. Het ging steeds slechter met me. Ik raakte meer en meer van mezelf verwijderd. Ik verloor een deel van mijn karakter. Wist niet meer wie ik was. Wat ik wilde in het leven. Wat ik voelde. En dit allemaal achter de schermen. Ik droeg een masker. Achter mijn vrolijke lach zat veel pijn en verdriet waar niemand iets vanaf wist. Ik voelde me alleen. Eenzaam. Onbegrepen. En dat nam ik niemand kwalijk. Ik begreep mezelf niet eens dus waarom zou iemand anders dat moeten. Ik kon aan niemand uit drukken wat dat kleine besje allemaal met me deed. Van te voren had ik nooit verwacht dat deze keuze zoveel impact op mijn leven zou hebben. Alhoewel ik diep van binnen wist dat ik de juiste beslissing had gemaakt, kon ik niet stoppen met denken eraan. Ik mocht het van mezelf er niet meer over hebben. Het is mijn eigen keuze geweest. Ik nam het mezelf dan ook vooral kwalijk dat ik me zo voelde. Ik probeerde mijn gevoel uit te schakelen door heel veel te werken. In mijn vrije tijd kwam ik amper mijn bed nog uit. ‘S Nachts huilde ik mezelf in slaap. Ik voelde me zo ongelukkig. Ik belandde in een depressie met burnout klachten. Ik zocht hulp. Ik begon eindelijk te praten. Ik loop nu een half jaar bij een psycholoog en het gaat steeds een beetje beter met me. Ik dacht dat ik altijd alles alleen kon. Ik had niemand nodig in mijn leven om me te helpen. Ik was sterk genoeg. Mijn hele leven ben ik weggelopen voor mijn gevoelens en emoties. Er zijn dingen van vroeger die ik nog niet verwerkt heb. Ik zet het altijd op een rennen. Vlucht weg van de situatie. Deal nooit met mijn emoties. Dat kleine besje heeft me dat zetje gegeven om daar wat mee te gaan doen. Ik ben dat besje dan ook ontzettend dankbaar. Zonder mijn besje had ik geen hulp ingeschakeld. Dan had ik niet gestaan waar ik nu ben.

Alhoewel ik nog een lange weg te gaan heb, zijn de eerste stappen gemaakt. En dit raad ik iedereen aan. Praat erover met iemand. Wie dan ook. Zelfs als je denkt dat je het niet nodig hebt. Dat je het wel alleen kunt. Houd het niet allemaal voor jezelf. Deel alsjeblieft je gevoelens met iemand die je vertrouwt. Het kan echt geen kwaad. Het voelt misschien als een onmogelijke opgave maar het helpt echt. Het heeft mij in ieder geval geholpen. Op donderdag 12 september 2019 was mijn besje uitgerekend. Vandaag, 12 november zou dat besje precies twee maanden oud zijn geweest. Deze brief is dan ook voor mijn kleine bes omdat ik trots ben dat ik jou in mijn buik heb mogen dragen. Mijn kleine bes heeft me laten inzien dat ik misschien ooit wel een besje wil laten volgroeien.

Een 28 jarige uit Groningen

 

Lees meer ervaringsverhalen over abortus