Luister naar je hart

Ik ben een meisje van net 18. Ongeveer 8 weken kwamen ik en mijn vriend er achter dat ik zwanger was. Het was een enorme schok. Mijn eerste gedachte was dat het meteen weg moest. Die van hem ook. Ik woon nog thuis, en het was geen optie dat mijn ouders er achter mochten komen. Binnen ongeveer 2 weken hebben we een afspraak gemaakt bij een abortuskliniek. Eerst gingen we er heen voor een echo en we lieten ons inlichten hoe de curretage zou gaan, die voor de volgende dag gepland was. Eenmaal thuis begon ik heel erg te twijfelen en alles in mij zei dat ik het niet moest doen, dus mijn vriend en ik hebben afgebeld voor de volgende dag om er nog even wat beter over na te denken. Na nog ongeveer 4 weken getwijfeld te hebben hadden we een keuze gemaakt. Vooral mijn vriend kon het echt niet houden, en ik ook niet zonder mijn vriend. Zelf had ik het graag willen houden, maar alleen als m’n vriend er ook achter stond. Het zou nog de vraag zijn of het nog met een zuigcurretage weg gehaald kon worden, omdat ik al tegen 13 weken aanzat. Maar na in de kliniek een echo te hebben gemaakt was het toch nog mogelijk. Stiekem was dat een hele grote teleurstelling, want mijn vriend en ik hadden wel tegen elkaar gezegd dat we geen instrumentele behandelijk wilden. De mensen in de kliniek waren super vriendelijk, wat mij heel erg geholpen heeft daar. Maar niets nam weg dat ik gelijk na dat ik bijkwam van de narcose ik gelijk al spijt had.
Het is nu een week geleden, en ik doe niks anders dan huilen en me rot er over voelen. Ik heb alleen maar een spijt gevoel en ik wou dat ik alles een weekje terug kon draaien. mijn vriend vindt het ook een verschrikkelijk iets, maar heeft geen spijt. Wel steunt die heel erg en vindt die het vooral erg voor mij. Hij kan gewoon weer gelukkig en vredig verder met het leven, maar voor mij is dat anders. Ik wil niet zomaar door en alles vergeten. Daarom heb ik ook niet het gevoel dat ik telkens aan m’n vriend kan vertellen hoe rot ik me hier over voel, en hoeveel spijt ik heb. Toch zal ik net als hem moeten leren door gaan en het achter me moeten laten, hoe pijnlijk dat ook voelt. Achteraf stond ik er zelf niet genoeg achter, en heb ik naar m’n verstand en naar m’n vriend geluisterd in plaats van naar mijn hart. Andere meisjes zal ik echt aanraden naar het hart te luisteren, want terug kan je niet meer.