Kapot, eenzaam en verdrietig

We waren 4 jaar samen. In die 4 jaar hebben we geprobeerd kinderen te krijgen. Dat lukt niet en daar zijn we uiteindelijk ook voor naar het ziekenhuis geweest. We hebben beiden onderzoeken laten verrichten. Maar het lukte niet, die zwangerschap. Er was veel geweld binnen de relatie.

Ik weet niet meer wat de aanleiding was. Wellicht was het dat hij zelf ook er ziek van werd dat het steeds weer ontaardde in fysiek geweld. Maar een aantal maanden voor dat we uiteindelijk uit elkaar zijn gegaan kondigde hij aan dat zijn vader in Turkije wilde dat hij opnieuw ging trouwen met een Turkse vrouw. Ik heb getracht de situatie te keren. Hij leek zelf ook niet zeker of hij mij kwijt wilde. Hij gaf aan dat de druk van zijn familie groot was. En dat er feitelijk ook al was aangegeven met wie hij zo gaan trouwen. En toen raakte ik toch plotseling in verwachting. De arts in het ziekenhuis bevestigde de zwangerschap en vanaf dat moment zijn er grote problemen ontstaan.

Normale gesprekken waren niet meer mogelijk. Hij gaf mij letterlijk iedere dag en meerdere malen per dag aan dat hij wilde dat ik een abortus zou laten plegen. Over iets anders werd niet meer gesproken. Er werd van ’s-ochtends vroeg dat ik mijn ogen open deed tot ’s-avonds laat dat ik ze dicht deed door hem alleen maar gesproken over abortus. De spanningen liepen heel snel hoog op in die periode en zijn boosheid zette hij meerdere malen per dag om in dreigementen mij iets aan te doen. Ik heb met heel mijn ziel en zaligheid gesmeekt aan hem om hem op andere gedachten te brengen. Ik heb 3 maanden lang gesmeekt om niet te gaan trouwen in Turkije en de dus niet te dwingen tot die abortus. De spanningen waren enorm.

De dreigementen voerden de boventoon. Ik werd steeds banger van zijn dreigement om ‘het’ zelf weg te snijden uit mijn buik als ik geen abortus zou laten plegen. En hij dreigde daar veel mij. Hij dreigde daar dagelijks mee. Ik ben heel erg bang geweest in die periode. Bang dat hij daadwerkelijk dat zou doen wat hij zei.

Ik herinner mij mijn daadwerkelijke doodsangst toen zijn stoppen uiteindelijk doorsloegen.

Na de zoveelste ruzie ging ik naar de slaapkamer en lag op bed.

Hij stapte binnen en keek me aan met zoveel haat en boosheid in zijn ogen. Hij begon te slaan en kon niet meer stoppen.

Ik ben zo bang geweest toen. Ik herinner me mijn angst ook. Doodsangst. Daadwerkelijke angst dat hij mij dood zou slaan.

Ik heb het zelfs geschreeuwd naar hem. Ik heb gegild: ALSJEBLIEFT, NIET MEER SLAAN. JE SLAAT ME DOOD.

Maar ik herinner me ook zijn antwoord nog. “DAT WEET IK’, gilde hij terug naar mij terwijl hij doorging met stompen en slaan. Hij sloeg en stompte op mijn gezicht en op mijn lijf maar hij stompte zeer bewust ook in mijn buik. Hij wist dat hij deed, dat weet ik zeker. Dat was geen vergissing van hem. Ik kon niet wegkomen bij hem. Ik probeerde alleen nog maar me steeds weer van hem af te draaien maar dat lukte niet. Hij bleef slaan. Ik herinner me dat hij mij uiteindelijk in al zijn haat optilde en mij van het bed hard op de grond gooide. Volgens mij moet het toen zijn gestopt. Ik weet het niet meer.

Ik herinner me dat ik in een ziekenhuis op het secretariaat werkte. Ik weet nog dat ik met mijn rug naar de entree-deur zat. Die deur was altijd open en mocht niet dicht. Ik weet nog dat ik op enig moment heel erg bang was omdat ik dacht dat hij achter mij stond en me zou steken met een mes. De bedreigingen van hem aan mij waren zeer heftig op dat moment. Ik weet nog dat ik op enig moment volledig in paniek ben geraakt omdat ik dacht dat ik hem daadwerkelijk achter mij hoorde. Ik was erg bang dat hij met dat mes achter me zou staan, herinner ik me, om me dood te steken. Hij was er helemaal niet bleek uiteindelijk toen ik omkeek. Maar de paniek was compleet. Ik ben weggerend van mijn werkplek en ben volledig in paniek naar een kamer gerend waar twee oudere collega’s werkten. Ik heb hen huilend de situatie uitgelegd, herinner ik me. En gezegd dat ik zo bang was inmiddels van het geweld en de bedreigingen. Ik weet nog dat ze zeiden dat ik daar niet op deze wijze kon blijven werken met die angst en die paniek. Ik herinner me het gevoel dat ik had dat zij feitelijk beiden bang waren betrokken te worden in het gebeuren met hem. Ik voelde dat ik geen hulp kreeg. Zij waren feitelijk beiden ook bang geworden van alles en wilden dat ik stopte met werken daar in deze situatie. Om hen niet in gevaar te brengen, volgens mij. Ik weet niet meer hoe dat nou uiteindelijk is gegaan toen met mijn werk daar.

Die 90 dagen zijn voor mij zwaar geweest en daar moet ik ook iets hebben opgelopen van binnen in mijn ziel. Het zijn letterlijk 90 dagen geweest waarin ik vanaf de ochtend de avond niets anders gehoord heb dan: Abortus, Abortus, Abortus. Wegsnijden uit je buik als je geen abortus pleegt. Angst, dreigen en slaan.

Ik weet dat ik uiteindelijk volledig lam was van het slaan en de bedreigingen. Ik heb hem toegestaan om een afspraak te maken voor een abortus.

We zijn samen naar die kliniek gereden.Ik moest formulieren invullen. Er werd mij gemeld dat het al met al ongeveer 1 uur zou duren. Hij zou in die tussentijd even langs een kennis gaan. Hij wilde niet in de wachtruimte wachten. Ik kreeg een soort van intakegesprek met de arts die de abortus zou uitvoeren. De arts had snel in de gaten wat er aan de hand was en heeft voor mij gecheckt of hij inmiddels weg was uit de wachtruimte. Hij heeft een taxi laten bellen en zo ben ik, doodsangsten uitstaand, weggegaan uit de kliniek zonder een abortus te hebben laten gepleegd. Ik wist niet meer hoe of wat ik moest doen en als ik het mij goed herinner ben ik met die taxi direct naar mijn ouders gereden.

Daar is de zaak compleet uit de hand gelopen en ook voor mijn ouders een zeer akelige en bedreigende situatie ontstaan. Binnen 2 uur hing hij aan de telefoon. Hij heeft zowel mij als mijn ouders bedreigd op de meest schofterige wijzen. Hij dreigde mijn ouders onder andere met het in brand steken van hun huis. Het ophalen van mijn jongste zusje uit de opvang waar ze toen zat en haar dood te maken. Al dat soort dreigementen hebben een grote impact gehad op mijn ouders en mij. Omdat ik niet wilde dat mijn familie iets overkwam en de angst ook van mijn ouders voelde wilde ik daar niet blijven. Ik kan me nog herinneren dat ik op de 1e verdieping van het huis stond en dat er een auto stopte op straat. Ik dacht dat hij het was en ben volledig in paniek geraakt. Ik weet niet meer hoe of wat maar ik ben die avond uiteindelijk in een Blijf van mijn Lijf-huis terecht gekomen. Ik herinner me nu hoe eenzaam ik me die avond voelde toen ik op bed lag in dat huis en hoe bang ik was dat hij mij zo vinden.

Ik weet niet hoeveel dagen ik daar ben geweest. In mijn herinnering is het een korte periode geweest. In die periode ben ik zelf tot het besluit gekomen dat ik de baby niet kon houden. Ik weet dat als ik had besloten de zwangerschap niet af te breken het mij of mensen rondom mij het leven zou hebben gekost.

Ik heb contact gezocht met de arts uit het ziekenhuis waar hij en ik waren geweest en die mijn zwangerschap had bevestigd. Ik weet niet waarom ik uiteindelijk daar terecht ben gekomen. Maar uiteindelijk heeft hij, na een gesprek met een psychiater om zeker te stellen dat ik achter mijn beslissing stond, voor mij in het ziekenhuis de abortus uitgevoerd, op “sociale’ gronden.

Ik herinner me nog dat ik na de abortus in het begin van de avond uiteindelijk in de hal beneden op een stoeltje zat. Kapot van alles, eenzaam en verdrietig.

Dat is de periode dat ik een knop om heb gezet in mijn hoofd.

Wat hij mij had aangedaan zou niemand mij nogmaals aandoen besloot ik op dat moment.

Hierna is het donker geworden in mijn leven. In ben in slechte situaties verzeild geraakt. En dat heeft jaren lang geduurd. Na dat ik op enig moment volledig crashte, werd geconstateerd dat ik een post traumatische stress stoornis had.

Ik ben er tot nu toe nog niet helemaal boven op. Ik doe mijn best om alles een plek te geven. Maar met de PTSS blijft het moeilijk. Ik functioneer, maar moet alert blijven. Ik wil geen herbelevingen meer voelen. Ik kan hier nog steeds niet over praten.

Ik heb bewust gekeken naar het programma van NPO3 over abortus op 4 juni 2020 in de avond om 21.00 uur. Maar ik vond geen herkenning.

Via google kwam ik op uw site uit. De uitnodiging om mijn verhaal te vertellen voelde “bevrijdend”. Daarom stuur ik u dit op. Ik kan er niet over praten. Maar met schrijven lukt het.

En als u mij nu vraagt (zoals door mijn behandelaars ook zo vaak is gevraagd) waarom ben je 4 jaar gebleven in die situatie kan ik alleen maar zeggen: steeds weer dacht ik dat het aan mij lag. Als ik het anders zou dan zou hij wel veranderen. Als ik niet terug praatte zou het niet tot “slaan” komen. Ik zocht het bij mijzelf. Niet bij hem. De grootste fout van mijn leven.