Ik was erg zeker van mijn keuze maar toch twijfel ik nu wel eens

Nog maar een dikke week geleden. Mijn abortus. Ik was erg zeker van mijn keuze. Ik was hier nog niet klaar voor, en mijn beste vriend, die de vader was, ook niet. Beide nog student, wonend in een studentenhuis.

De dag in de kliniek ging erg snel. Ik heb er voor gekozen de echo niet te bekijken, ik bleek 5 weken zwanger te zijn. In het gesprek heb ik gekozen voor een zuigcurettage. Na anderhalf uur wachten mocht ik mij om gaan kleden en klaar maken voor de behandeling. Ik werd plaatselijk verdoofd door een injectie in de baarmoedermond. Deze injectie was voor mij al erg pijnlijk. En de behandeling nog veel pijnlijker. De pijn heb ik nog niet kunnen vergeten. Mijn lichaam reageerde erg heftig op de behandeling en moest dan ook kort daarna veel overgeven. Na een half uur rusten ging het al wel wat beter en is het ontslaggesprek gevoerd. Zorg dat er iemand met je mee gaat, die je ook thuis brengt. Ik vond nu de terugreis al geen pretje, laat staan als je zelf terug moet rijden.

Toen ik thuis kwam ben ik op bed gaan liggen. Ik had nog veel pijnlijke krampen. Mijn beste vriend, die ook de vader was, steunde me erg goed. Dit was erg fijn. Nu een week later heb ik nog steeds erg pijnlijke krampen. En komen er wat vragen. Ik twijfel nog steeds of ik de echo toch had willen zien. En met zwangere vriendinnen in mijn omgeving is het wel confronterend en twijfel ik wel eens of ik wel de juiste keuze heb gemaakt. Wat voor lief kindje had ik anders in februari op de wereld gezet? Diep van binnen weet ik ook dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Ik ben hier echt niet klaar voor, nog lang nog niet. Maar soms, soms krijg je een glimlach van een kind, die die twijfel weer naar de oppervlakte brengt. En de toekomst maakt me zenuwachtig, ik kan nog niet denken aan intiem zijn met een man. En wat als ik in de toekomst een kinderwens heb, of zwanger raak? Wat voor gevoelens gaat deze beslissing dan brengen.

Lees meer verhalen