Ik voelde me vastberaden

Graag wilde ik dit verhaal schrijven, omdat ik in de week voor mijn eigen abortus erg veel aan de ervaringsverhalen heb gehad. Het is uiteindelijk best lang geworden. Het eerste deel gaat over mijn beslissing vooraf, het tweede deel over de abortus zelf. Als je het dus te lang vindt kun je door scrollen naar het deel waar jij het liefst over wilt lezen.

Een keuze maken

In de week voordat ik wist dat ik zwanger was, gingen mijn vriend en ik uit elkaar. Die dagen waren erg verdrietig, en ik wist dat ik ongesteld zou moeten worden maar dat gebeurde niet. Ik deed de test, en die bleek positief. Ik had hem niet verteld dat ik de test ging doen, we hadden sinds we besloten hadden uit elkaar te gaan geen contact meer gehad. Ik was even naar mijn ouders gegaan, om daar bij te tanken. Vroeg in de ochtend deed ik dus daar de test. Meteen bij het zien van de positieve uitslag raakte ik al behoorlijk in paniek en overviel me een sterk gevoel van verdriet. Ik had er voor dat ik de test ging doen natuurlijk ook al over gepiekerd wat ik zou doen als het positief was. Ik wist toen al heel zeker, ik wil absoluut niet zwanger zijn, en zeker niet in deze situatie.

Ik probeerde tot rust te komen, maar heb direct mijn moeder wakker gemaakt omdat dit me toch niet lukte. Zij schrok natuurlijk ook heel erg, en eigenlijk meteen begonnen we er over te praten hoe we dit moesten aanpakken. Vanaf dat eerste moment had ik al heel sterk het gevoel dat ik de zwangerschap wilde afbreken. Daarom zijn we op diezelfde ochtend nog naar de huisarts gegaan. Dit was wel erg spannend, we wisten ook niet wat we moesten doen dus zijn maar een eindje gaan wandelen voor de afspraak. De huisarts reageerde erg lief, maar zei dat het beter was even te bedaren en er rustig een paar dagen over na te denken. Daarna zouden we verder praten. Ik baalde dat het allemaal zo lang moest duren. Ondertussen had ik het mijn ex-vriend nog niet verteld. Mijn ouders dachten dat het misschien beter was om het niet aan hem te vertellen, omdat hij niet uit elkaar had willen gaan. Dit zou hem misschien alleen maar onnodig verdriet opzadelen, en misschien zou hij dit zou aangrijpen om weer bij elkaar te komen. Dit vond ik erg lastig, ik wist totaal niet hoe hij zou reageren. Toch voelde het ook echt niet goed zoiets ingrijpends voor iemand verborgen te houden. Wie ben ik om te bepalen wat ‘beter’ is voor hem? En het verdriet is er nou eenmaal, ook voor mij. Daarnaast had ik ook heel erg de behoefte het te delen met diegene die hier eigenlijk het meeste mee te maken had. Het voelde wel als iets van ons samen. Ik besloot het dus toch aan hem te vertellen en gelukkig reageerde hij heel kalm en begrijpend. Ook hij zei eigenlijk meteen dat het waarschijnlijk beter was om een abortus te doen. Toen brak er een enorm rare week aan. Ineens moest deze beslissing gemaakt worden, maar het was ook zo ingrijpend en emotioneel dat ik ook gewoon steeds heel moe was. Daardoor had ik het gevoel dat ik ook niet altijd zo helder na kon denken en ik wilde vooral slapen. Ik had besloten het mijn leidinggevende op mijn werk ook te vertellen wat er gaande was, zodat ze in elk geval begrepen waar ik mee worstelde en er ook rekening mee konden houden. Dit ook met de gedachte dat ik misschien achteraf er nog wel veel last van zou kunnen hebben. Gelukkig was ook zij begrijpend en kon ik me gewoon voor die week ziekmelden. Zo had ik alle tijd om na te denken en toch ook wat rust te nemen.

Ik probeerde via allerlei manieren informatie op te zoeken, mijn gedachten op te schrijven, erover te praten met vriendinnen en mijn ex-vriend. De meeste gesprekken waren meer gericht op rationele overwegingen: ik had geen vast eigen huis of appartement, geen stabiele relatie en ik was pas net begonnen met werken. Maar het meest belangrijke voor mij was, dat ik mijn vrijheid nog niet op wilde geven. Zo voelde ik het echt. Als ik nu een kind zou krijgen zou ik me moeten binden, en zou ik andere keuzes moeten maken in mijn leven. Daar kan je nou eenmaal niet omheen. Als je ervoor kiest het kind te laten komen, zal je je leven (tot op zekere hoogte) in het teken van het kind moeten stellen. En dat wilde ik niet. De hele week was heel erg emotioneel maar ik twijfelde eigenlijk niet. Ik probeerde wel te twijfelen, om mezelf de kans te geven alle opties goed te overwegen. Maar eigenlijk voelde ik me vanaf het eerste moment vastberaden. Ik maakte me wel heel erg zorgen over de ingreep. Ik was bang dat het vreselijk pijnlijk en traumatisch zou zijn. Van te voren had ik eigenlijk ook niet zo veel gedetailleerde informatie gekregen over hoe het op zo’n dag er dan aan toe zou gaan. Ik ging dus redelijk blanco naar de kliniek, waar meerdere vrouwen die ochtend een abortus zouden laten doen.

De dag van de ingreep

Ik werd opgehaald door een verpleegster en we spraken kort de vragenlijst door die ik bij binnenkomst had moeten invullen. Ze vroeg naar mijn redenen voor een abortus en hoe ik me er bij voelde. Ik had een vriendin meegenomen, die ook bij dit gesprek mocht zijn. Daarna was het tijd voor de echo. Hiervoor was ik wel erg zenuwachtig, bij alles vroeg ik me van te voren af hoe ik erop zou reageren. De arts vertelde me daar dat ik negen weken zwanger was, langer dan ik zelf dacht. Dit vond ik wel vervelend om te horen, voor mijn gevoel was het; hoe korter zwanger, hoe beter. Ze vroeg of ik zelf de echo ook wilde bekijken, en dat wilde ik wel graag. Vanaf dat moment werd het eigenlijk pas echt nog eens bevestigd dat ik echt zwanger was. In de week ervoor was het toch nog steeds een beetje een onwerkelijke realiteit. De echo was dus wel even een besefmoment, maar het veranderde niks aan mijn gevoel of beslissing over de abortus. Na de echo haalde dezelfde verpleegster me weer op om nog even na te spreken, en toe te lichten hoe het nu verder zou gaan. Ik kreeg wat pilletjes die ik onder mijn tong moest houden en een pijnstiller, waarna we naar de ‘rustkamer’ mochten gaan. Dit is een kamer waar je van te voren kunt wachten en na de ingreep ook dus weer kunt uitrusten. Het was een gezellig ingerichte kamer met een paar ligstoelen en bedden, maar ook wat tijdschriften en een keukentje met koffie en thee. De hele sfeer stelde me wel meer op mijn gemak, hoe zenuwachtig ik ook was. Daar konden we wachten tot de medicatie was ingewerkt en na een uur werd ik opgehaald door de verpleegster. Ik had me omgekleed in een lang shirt en liep naar de kamer ernaast, waar de arts al klaar zat met wat instrumenten om haar heen. Ik ging op het bed liggen, met de benen in de beugels. De verpleegster legde een lekker fleecekleedje over mijn bovenlijf zodat het niet te koud zou worden. Ze zei dat het ongeveer twee minuten zou duren en dat ze als ik dat prettig vond over mijn buik kon wrijven. Ik probeerde kalm te blijven, moest bijna huilen maar vooral van spanning.

Uiteindelijk begon de arts met de curettage en voelde ik inderdaad die krampen opkomen zoals ze ook van te voren omschrijven. Het was wel pijnlijk en onaangenaam maar het was lang niet zo erg als wat ik me er van had voorgesteld. Ondertussen wreef de verpleegster over mijn buik en praatte een beetje tegen me. Dit was wel erg geruststellend. Ik probeerde op mijn ademhaling te concentreren, en bleef die ook tellen. Dit hielp me wel mijn aandacht wat te verplaatsen. Toen hoorde ik de verpleegster zeggen; ‘en de arts is gestopt’. Ze controleerden of alles in orde was, en langzaam mocht ik rechtop proberen te zitten en terug te lopen naar de rustkamer. Ik voelde me erg trillerig, was echt aan het klappertanden. Waarschijnlijk een reactie op alle spanning die ik die dag had opgebouwd. In de rustkamer maakte de verpleegster een kruikje voor me klaar en gaf me een glaasje water. Eigenlijk heel snel kwam ik alweer tot rust en trok de buikkramp ook weg. Na iets van een halfuur mocht ik dan ook naar huis, na nog een laatste gesprek. Ik wilde ook wel graag naar huis en gewoon lekker gaan liggen.

De dagen erna had ik nog wel een beetje buikpijn, maar eigenlijk alleen als ik te veel deed. Ook het bloedverlies stopte al na twee dagen. Verder voelde ik me eigenlijk meteen al heel erg opgelucht dat het zo mee was gevallen. De week erna vond ik mijn gevoelens wel verwarrend. Van de verhalen die ik had gelezen hebben veel anderen het toch als een groot verdriet ervaren. Maar ik voelde me eigenlijk best wel blij dat het zo goed was gegaan, en dat ik mijn eigen leven nog had. In de weken erna liep ik door de stad en stelde me voor hoe het anders was geweest. Dan had ik nu een ander huis moeten zoeken en zou ik straks niet meer zomaar spontaan naar Portugal kunnen verhuizen (bij wijze van spreken). Ik waardeer mijn vrijheid nog meer.