Ik voel me leeg en eenzaam

Ik was gelukkig. Ik had me in een lange tijd me niet zo gevoeld, ik was weer verliefd geraakt. We hadden het heel erg leuk samen, ik was 19 jaar, woonde op mezelf in Utrecht, studeerde, en was eindelijk tevreden met mijn leven. Alles liep heel erg goed en er ontstond ook een relatie. Hij was zeker een fanatieke en gepassioneerde jongen. Ik wist nog niet waar mijn passie lag, en was erg onzeker. Ik was mezelf kwijt. Door mijn onzekerheden, kregen we steeds vaker ruzie. Ik merkte dat ik hem niet meer gelukkig kon maken, en onze relatie ging steeds slechter. Ik probeerde mezelf rust te gunnen door met vrienden tijd te spenderen. Ik was bij mijn vrienden en mijn vrienden hadden voor mij gekookt, en ik merkte dat er iets niet klopte. Ik had geen eetlust meer, ik kreeg het allemaal niet meer weg. Ik dacht dat het onschuldig was. Ik besloot vroeg te gaan slapen, en de volgende ochtend weer na ar huis te gaan. Ik kreeg in de bus last van heftige misselijkheid, en op dit moment had ik er weer niet echt bij stil gestaan. Ik werd vaker misselijk, en ook langdurig misselijk. Mijn vriend en ik wisten dat er op dit moment iets fout was, en mijn ongesteldheid was ook lang weg. Mijn vriend en ik besloten een test te halen. Het eerste streepje verscheen. Ik kan me dit gevoel nog zo goed herinneren, de angst, en nerveusheid. Langzaam verscheen er een tweede, duidelijke streep. Het was akelig stil. Ik barstte in tranen uit, ik kon mijn ogen niet geloven. Wat had ik gedaan. Ik voelde me slecht, en was enorm in paniek.
De dag na dat ik wist dat ik zwanger was, wilde ik graag steun van mijn vriend. Ik kon geen steun van hem krijgen, en had de hele dag niets van hem gehoord, tot in de avond. Ik was zelf langsgegaan, en mijn vriend had besloten er een punt achter te zetten. De ruzie's, mijn zwangerschap, het werd hem te veel. Ik voelde me zo enorm alleen, het was echt te veel voor mij. W eken gingen voorbij, met een gebroken hart en ik was ook nog eens zwanger. Het waren de moeilijkste weken van mijn leven. Ik ben naar de huisarts geweest, en toen kwam mijn ex nog opdagen. Ik kreeg een wettelijke 5 dagen bedenktijd. Deze dagen hielpen niets. Ik werd doorverwezen naar het ziekenhuis, en daar werd een echo gemaakt. De arts besloot bewust de echo niet aan mij te laten zien. 'Je bent 9 weken zwanger'. zei mijn arts, en ik barstte weer in tranen uit. Ik twijfelde nog steeds. Er ging weer 1 week overheen, en toen moest ik mijn definitieve beslissing maken.
Het was heel erg moeilijk, ik was echt met mezelf in gevecht, en ik had ook professionele hulp gekregen om mijn beslissing te maken. Ik vertelde mijn beslissing aan mijn arts, en de arts vertelde mij dat ik dezelfde week nog geopereerd kon worden. Ik was vooral heel erg bang, maar ik wist dat ik hier niet te lang mee kon wachten.
De dag van mijn abortus, 20 februari 2020. Voor mij was het de ergste dag in mijn leven. Ik werd wakker uit de narcose, met heel erg veel pijn. Ik had veel bloedverlies. Het was echt gebeurd. Ik lag in mijn kamertje, en ik mocht naar huis in de avond. Ik viel huilend in slaap. Het was een hele trieste dag.
Ik zal dit nooit meer vergeten, en ik hoop dat ik dit snel een plekje kan geven. Het is recent gebeurd en ik zal nog veel tijd nodig hebben om dit te kunnen verwerken. Ik voel me heel leeg, en eenzaam. Mijn ex vriend is niet meer komen opdagen op de dag van de abortus, en hij heeft mij in de steek gelaten. Ik heb veel berichten gestuurd, maar hij negeerde al mijn berichten. Ik voel me depressief, en eenzaam. Ik zal door dit rouwprocess heen moeten, en ik weet ook dat er licht schijnt aan het einde van de tunnel, maar het zal veel tijd nodig hebben. Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.