Ik vertrouw mijn anticonceptie niet, maar wil nooit meer een abortus ondergaan

Ik was al even overtijd, niks nieuws want regelmatig ongesteld zijn zat er voor mij sowieso al niet in. Maar de gevoelige borsten en de vermoeidheid maakte me wel ongerust. Even langs de dokter of het misschien te maken kon hebben met de spiraal die er een paar maanden daarvoor ingezet was. Volgens de dokter zat de spiraal goed. Niks aan de hand. Toen bleek ik achteraf al 6 weken zwanger.

Ik vertrouwde er helemaal niks van dus de week daarna toch maar een test gedaan. Ik had wel vaker een test gedaan, gewoon om mezelf gerust te stellen.... maar dit keer was het anders, ik was zwanger.

Ik kon 's middags meteen terecht bij de dokter en daarna naar de verloskundige. Ik was er nog vrij rustig onder, kwam allemaal wel goed. Me ouders heb ik het meteen verteld en me vriend ook. Me moeder is mee gegaan naar de verloskundige. En toen zag ik opeens het hartje... er groeit iets ik mij, wat van mij is en degene waar ik van hou, iets dat mijn energie, bloed, voeding en alles nodig heeft.... WAT NU!! Mijn vriend was op dat moment 17 en ik net 20, ik was net een opleiding begonnen en had net een super gave baan aangeboden gekregen. Na veel twijfels en heel veel nadenken samen hebben er besloten het weg te laten halen. Ze zouden mijn spiraal, die er nog steeds in zat, eruit halen en dan het bevruchte eicelletje en vervolgens een nieuwe spiraal er in zetten.

Toen ik wakker werd uit de narcose kon ik alleen maar huilen, het stopte niet meer en ik kon alleen maar vragen wat ze met me kindje gedaan hadden... Uiteindelijk zag ik dat de nieuwe spiraal nog steeds ongeopend op mijn bed lag. Ze waren mijn oude spiraal kwijt, terwijl hij de vorige dag nog op de echo te zien was. Na heel veel ziekenhuisbezoeken waren we alweer een half jaar verder, door alle scans, inwendige en uitwendige onderzoeken, inwendige en uitwendige echo’s en alle gesprekken over hoe het opeens kon dat de kliniek niet alleen de spiraal kwijt was maar ook nog de echo foto’s van de dag voor de abortus waarop duidelijk een spiraal te zien was. Ik was door alles nog geen eens toe gekomen aan mezelf, aan me vriend en aan ons verdriet.

Toen ik weer een nieuw spiraal probeerde is hij er binnen notime uit zich zelf uit gegaan en daarom toch maar aan de pil, niet ideaal als ik bedenk dat mijn moeder ook aan de pil was toen ze zwanger raakte van mij..

Ik droom nog steeds over mijn kindje, ik heb nog steeds verdriet en ik wil nooit meer een abortus ondergaan.

 

Lees meer ervaringen over abortus