Ik kom hier doorheen

Ik deel dit verhaal omdat ik mijn gedachtes van me af wil schrijven en mijn verhaal kwijt te kunnen. Net mijn 23e verjaardag gevierd, net dat leuke festival bezocht met een weekenders ticket. Twee dagen later weer terug in het werk leven. Na een week weer op de werk vloer ging er iets mis. Ik bleef maar misselijk en had last van verhoging, vreselijke krampen in de baarmoeder en duizeligheid. Ik ben iemand die blijft werken totdat een leidinggevende me naar huis stuurt, dus dit bleef zich een paar dagen aan houden. Op dag drie dat ik me ziek zwak en misselijk voelde trok een collega van me aan de bel en zei: Misschien ben je zwanger?! Ik vertelde haar dat dat niet mogelijk was omdat ik volgens de dokters moeilijk zwanger kan worden. En toch dwong ze me om naar huis te gaan en me te laten testen. De eerste test mislukte en de tweede test was binnen 5 seconde positief. Ik had op dat moment een sigaret aangestoken en het besef kwam 2 hijsen later. “WAT DOE IK?!” En ik drukte mijn sigaret uit. Overstuur appte ik mijn vriend (met wie ik pas een maand een relatie had) de foto’s van de test. Hij vertelde me dat hij achter elke keuze staat die ik maak. Dat hoort je beter laten voelen... Maar het gaf me juist meer pressure. Vervolgens belde ik mijn moeder en zus. Mijn moeder was blij en rekende meteen de geboorte datum uit. Mijn zus kwam er meteen aan en begon over de abortus. En ik zat alleen maar met de vraag: Hoelang?! Want ik had met mijn verjaardag en het festival behoorlijk wat gedronken en wiet en hasj gerookt. Samen met mijn zus had ik een test gehaald die laat zien hoelang ik zwanger ben. 3+ stond er op de test. Het enige wat door mijn hoofd ging was: shit, shit, shitttt. Ik heb zoveel gedaan wat niet goed is. Mijn zus begon weer over de abortus en ik maakte een afspraak bij een abortus kliniek en huisarts.

5 dagen nadat ik de test had gedaan had ik eindelijk een gesprek met de huisarts. In tranen vertelde ik dat ik niet wist wat ik moest doen. Dat ik er niet klaar voor was maar geen dood op mijn geweten wil hebben maar dat niemand anders MIJN kind zal opvoeden. De huisarts dacht dat er kans was op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap omdat ik zoveel pijnlijke krampen had maar naar een paar keer voelen stelde ze dat uit. Ik kreeg pillen voor de misselijkheid en moest afwachten op de echo bij de abortus kliniek. Dagen gingen voorbij en mijn gezondheid achteruit. De krampen die ik had kwamen heel de dag door met vlagen, Duizeligheid kwam elke keer als ik op stond en de misselijkheid werd alles wat naar binnen kwam binnen 10 seconde uitkotsen.. Bij de kliniek (twee weken na de test) kreeg ik te zien dat ik toch echt 5+ weken zwanger was. Het was nog echt een klompje cellen. Ik kreeg meer uitleg over de abortus en hoe het zou gaan. Ook werd de abortus over 2 weken ingepland. Ik zat er met gemengde gevoelens. Maar ik moest alle opties open houden. De twee laatste weken waren een hel. Aan mijn vriend had ik niet veel. Hij was of aan het werk of bij zijn vrienden. Hij sprak bijna nooit over de situatie en ik had echt het gevoel alsof ik alles alleen moest doorstaan. Ik kon niks meer eten of drinken want het kwam er meteen uit. Ik verloor 2 keer gevoel in mijn benen. Bij de eerste keer stond ik onder de douche en probeerde ik op te staan maak ik het lukte maar niet. Na 10 minuten op de grond liggen kreeg ik eindelijk weer kracht in mijn benen. Bij de tweede keer raakte ik in paniek. Ik probeerde mezelf overeind te krijgen en het lukte me net om op de grond tegen de bank aan te kunnen zitten. Helemaal overstuur belde ik mijn vriend, moeder en huisartsen post. Vervolgens kwamen mijn moeder, vriend en dokters van de eerste hulp naar mijn huis. De dokters vertelde me dat het waarschijnlijk een miskraam word maar veder alles goed is.... Ik was bij stomheid geslagen en wist niet meer wat ik moest. Ik voelde me machteloos en ongeholpen. De klachten die ik had kunnen toch niet normaal zijn?! Heel leuk dat mijn bloeddruk goed is maar waarom gaan dokters niet in op mijn klachten?! Op het moment dat de dokters vertrokken zei mijn moeder ook nog dat ze het gevoel had dat ik overdreef... Dit deed me zoveel mijn omdat ik lichamelijk en geestelijk helemaal kapot ging van binnen. Uiteindelijk durfde niet eens meer alleen naar de super markt want ik was bang dat ik neer ging. Ik durfde niets meer. De dag voor de abortus besloot ik even op de weegschaal te staan. En ik schrok me dood. 50.6 kg stond er op de weegschaal terwijl ik voor dit alles 62 kilo woog. Ik keek in de spiegel en zag mezelf graatmager gezicht helemaal ingevallen.
De dag van de abortus was ik alleen naar de kliniek gegaan omdat ik dacht dat ik dat wel aan kan, de situatie wilde overdrijven en mijn moeder alleen nodig had om me op te halen. Nou nee! Zien hoe andere vrouwen overstuur zijn, liefde, kusjes en knuffels krijgen van hun partner terwijl je daar alleen zit doet pijn. Eindelijk werd ik geroepen voor de echo. Ik wilde niets er van zien maar iets blijft me tot vandaag (4 maanden later) nog altijd achtervolgen. De dokter die de echo deed bleef steeds van het blaadje naar mij toe kijken. Alsof ze iets wilde zeggen. Mijn gedachtes sloegen op hol maar ik bleef stil en rustig “Waren het er meer dan één?! Wilt de dokter het me zeggen maar mag/durf ze het niet?!” Ik ben zelf een eeneiige tweelingen. Dus zo’n rare gedachte is het niet. Na de echo moest ik naar een andere wachtkamer omdat er nog geen bed vrij was. “Eindelijk alleen!” Dacht ik... Een paar minuten laten kwam een van de koppeltjes naar binnen lopen waarvan het meisje overstuur was. Hoe ik mezelf heel het proces sterk hield liet ik toch een traantje vallen. Er werd me uiteindelijk een bed gewezen. De gordijnen gingen dicht en ik moest me omkleden. Vervolgens kreeg ik een tabletje onder mijn tong die ik daar een paar minuutjes moest laten. Ik zag 2 keer hoe een andere dame weer (half onder narcose) met bloed vlekken op hun ondergoed op hun bed werden gelegd. Ondertussen hoorde ik 2 vrouwen praten over hoe erg het meevalt. En mocht vervolgens zelf naar de operatiekamer lopen. Na de abortus werd ik wakker op het bed waar me had omgekleed. En mijn eerste vraag was hoelang sliep ik?! Een kwartiertje kreeg ik te horen. Ik had zoveel last van krampen maar mijn misselijkheid was eindelijk weg. Terwijl ik nog helemaal duizelig was kwam dat ene meisje op het het bed naast me terecht. Ze was meteen in tranen. En ik helemaal drugged up (voor mijn gevoel) probeerde haar te troosten en moed in te praten dat we er de volgende keer wel klaar voor zijn. Ze bedankte me voor mijn lieve woorden en luisterde naar mijn advies om nog even haar ogen dicht te doen en te rusten. Vervolgens moest ik van de dokters gaan plassen, aankleden en naar beneden. De dokters wilde dat ik de trap nam naar beneden maar ik was nog helemaal wazig en had krampen. Een andere dokter zei: Ga met haar mee met de lift voordat ze omvalt. Dus namen we vervolgens de lift. De eerste wachtkamer was propvol. Maar gelukkig zag ik meteen mijn moeder. Ik voelde me nog zo zwak en futloos en zei dat ze me even moest vast houden want ik het gevoel dat ik omviel. De kans dat ik heel de wachtkamer heb laten schrikken is groot. Want ik was nog onstabiel. De eerste 2 weken gingen goed. Ik had geen spijt en geloofde dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Maar vervolgens kwam de spijt. Mezelf verwijten van moord. Mezelf zien als zwak. Het leven niet meer zien zitten. Nu 4 maanden na de abortus krijg ik hulp van de spoeddienst bij het ggz. Ik heb medicatie om in slaap te kunnen vallen en heb medicatie om het piekeren tegen te gaan. Ik zal nooit een goede moeder worden. Ik ga niks bereiken in het leven. Dit zijn de gedachtes waar ik vanaf moet en waar ik nu de hulp voor nodig heb. Het enige dat ik zeker weet is dat met de tijd alles goed komt. Ik blijf sterk en ik kom hier doorheen.