Ik heb er geestelijk geen last van maar lichamelijk wel

Lezers van mijn verhaal over de abortus die plaats vond op 22 augustus. Ik en mijn vriend hebben gekozen voor abortus, Omdat we beiden geen kinderen willen. De vraag die je dan krijgt waarom wel zwanger zijn geworden? Ja waarom? Daarop heb ik geen antwoord. Ik was al 8 jaar van de pil af omdat ik graag sterilisatie wilde en daarvoor van de pil af moest om dat te onder gaan. Echter wilde mijn huisarts daar mij niet in steunen en raadde mij het af, Toen ik het vroeg was ik nog geen 30. Nu inmiddels wel 30 en zwanger geweest. Mijn vriend en ik zijn nog maar kort bij elkaar, half jaar ongeveer. Wij hadden vooraf besloten dat we beide geen kinderen wilden. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, was het voor ons meteen duidelijk.

Naar de huisarts en daarna naar de abortus kliniek om mij te laten behandelen. Zei vroeger altijd heel makkelijk geen kinderen bij mij en dan maar een abortus, Maar daar ben ik nu op terug gekomen. De kinderwens is er nog altijd niet maar een abortus op deze manier nooit weer. Ik heb een erg nare ervaring gehad met de abortus. Ik koos voor de zuigcurettage omdat ik de pil mij niks leek. Ik was 6 weken en 3 dagen zwanger. Het gesprek was kort maar krachtig doordat mijn vriend en ik er beide goed achter stonden werden we snel geholpen. Ik moest mij uitkleden en een lang shirt aan doen voor de behandeling, Dit in een ruimte waarin alleen maar vrouwen aanwezig mogen zijn. Mijn schoenen aan en lange broek, wachten op de arts die je gaat helpen. Eenmaal de arts mij riep, schoenen mogen uit broek mag je nog even aanhouden. Schoenen in de kluis en op naar de behandel kamer. Heel klinisch en steriel.

Er werd uitgelegd wat er ging gebeuren, mijn vriend had ik bij mij. De behandeling mocht hij bij zijn om te steunen. Dat vond ik prettig. Ik werd van onderen verdoofd en daar ging het gebeuren, De zuigmond in de baarmoeder. Erg pijnlijk, werd misselijk en moest spugen. Dit duurde ongeveer drie minuten, Wat een naar gevoel. Ik verging van de pijn. Ik kan mij goed indenken dat mensen hiervan flauw kunnen vallen. Na de behandeling werd gelijk de spiraal bij mij gezet, daarvoor had ik gekozen, tot ik ooit de sterilisatie mag krijgen. Na de behandeling werd mij gevraagd of ik wilde liggen of zitten. Ik koos voor liggen. Mijn vriend werd na de behandeling weer naar de wachtkamer gebracht. Omdat er bij de behandel kamer alleen maar vrouwen welkom waren. Ik heb ongeveer 10 min gelegen op het bed, daarna wat water gedronken en gewacht op de arts. De arts kwam mij halen en vroeg naar mij of ik al in mijn maandverband had gekeken. Dit nog niet gedaan dus snel naar de wc. Bloeding was minimaal. Mocht met de arts meelopen en besproken hoe nu verder.

Ik was blij dat het gedaan was, en hoopte erna dat het beter zou gaan. Ik heb er geestelijk geen last van maar lichamelijk wel. Erg veel buikpijn gehad de laatste weken. Nu moet ik morgen opnieuw voor controle ik hoop dat alles goed is gegaan. En dat de buikpijn die ik zo nu en dan heb nog wegtrekt. Ik moet morgen na 4 week van de behandeling een zwangerschapstest doen. Daarvoor ben ik erg nerveus. Hoop dat alles weg is gekomen tijden de abortus, en dat de spiraal na de behandeling goed is geplaatst. Ik ben blij als ook mijn lichaam weer net zo sterk is als mijn geest altijd is geweest. Zonder buikpijn en af en toe bloedingen.

Tip: Alleen vertellen aan mensen die dichtbij je staan, hou het klein. En vertrouwd. De keuze is van jezelf, Mocht je daarmee in de knoei zitten ga kijken of je naar iemand kan waarmee je kan praten. En vergeet niet je doet het niet alleen.

Karin

 

Lees meer ervaringsverhalen over abortus