Ik had de baby niet het beste kunnen geven

Ik heb altijd een gevoel gehad dat ik onvruchtbaar was, hoe ik het in me hoofd haalde geen idee.. Ik was egoïstisch en slikte geen pil. Ik heb voor 4 maanden een vaste partner gehad.. Op het moment dat ik dingen ging vernemen als "licht in me hoofd" en een net bevallen moeder poes zomaar bij me kwam en ook een gevoel van binnen wist ik ook gelijk hier klopt iets niet. Na een paar dagen dacht ik aan een zwangerschapstest en meteen dacht ik "het zal toch niet".

De avond voor ik de test deed had ik cocaïne en drank gehad. De test was positief, ergens wist ik het wel van binnen maar door wat ik de avond er voor had gebruikt, (hoopte ik) dat dat de uitslag kon beïnvloeden. 2 testen later werd ik steeds raadlozer.. Ze waren allemaal positief. Me huisarts zei me "je word 29 je hebt de leeftijd er wel voor". Ze heeft ook gelijk maar dat is niet wat telt. Ze zei me ook "misschien word je hierna nooit meer zwanger".

Me inmiddels (ex-partner is op de vlucht. Hij heeft altijd een crimineel verleden gehad en zal daar ook niet mee stoppen. Dat is hij. Daardoor wist ik dat ik niet op hem hoefde te rekenen. Hij is een week geleden terug naar zijn geboorteplaats gegaan en me gevoel zegt me dat hij ook niet meer terug komt. Ik heb hem niks verteld, mede omdat hij Marokkaanse is, en ik geen toekomst in ons zie.

Met lood in me schoenen ben ik naar me moeder gegaan. Ze schrok.. Was meteen negatief (zoals ze vaak is).. Heb gehuild en gezegd dat ik steun nodig heb... Toen ze inzag dat ze zich anders op moest stellen gaf ze antwoorden waar ik wat aan had.. Argumenten die ik liever niet hoorde maar diep van binnen wist dat ze gelijk had.

Ik heb altijd moeder willen worden. Ik weet zeker dat een baby me wereld zal verrijken en ik de beste moeder zal zijn.. Ook me 2 vriendinnen zeiden dat toen ik hun de situatie uitlegde.. Ik heb op dit moment alleen zo'n wild leven, ik ben verdwaald. Ik wil zoveel zo graag maar.blijf elke dag drinken en mocht er wat anders in de buurt zijn ben ik daar ook niet vies van... Ik was voornamelijk bang dat er iets daardoor met de gezondheid van de baby zou zijn en dat ik er alleen voor zou staan.. Als dat zo is wil ik me baby niet elke dag naar kinderopvang sturen en dat die mensen me baby vaker zouden zien als mij. Plus dat ik niet zou weten hoe het met de baby is, omdat ik er.alleen voor sta en nog steeds naar de drank en drugs greep..

Na 3 dagen gehuild te hebben en dingen zo zwaar tegen elkaar af te wegen heb ik dan me besluit genomen, verwijzing voor het ziekenhuis gekregen. Een week later kon ik terecht. Kon de echo mee kijken. Bleek nog maar 6 weken te zijn. Ben zo blij dat ik het gelijk heb gevoeld. Hoe verder, hoe zwaarder. Zaterdag 8 juni. Moest werken van half 11 tot 5 en moest 7 uren van tevoren de eerste pil nemen.. Met tranen in me ogen en na gedag te hebben gezegd nam ik ze in.. 4 uren later de anderen en na amper 2 uren was het eruit.. Was even van slag en heb veel pijn gehad en wist even niet wat ik voelde. Een dag later heb ik een opgelucht gevoel. Ik had de baby niet het beste kunnen geven. Ik wil me baby zelf.opvoeden. Samen met me.partner. Met heel veel liefde. Hoe heb ik zo egoïstisch kunnen zijn! Reken er maar op dat ik mezelf die egoïsme nooit vergeef maar wel de keuze die ik heb gemaakt.

Lees meer verhalen