Gun jezelf tijd voor nadenken en verwerken

Ik ben midden 20 en bezig met mijn master. Mijn partner is 30, en heeft na een jaar thuis te hebben gezeten weer een fulltime baan. Klein detail: we woonden niet samen. Toen raakte ik ongepland zwanger. Mijn eerste reactie: dit kan niet. Ik zit midden in een studie, we hebben geen spaargeld en ik ben er nog niet aan toe. Wat je niet veel hoort, was bij ons wel het geval; mijn partner was wel toe aan kinderen en wilde het wel houden, maar hij liet de keuze aan mij.

Keuze niet zomaar gemaakt
Twee weken heb ik alle scenario’s overdacht, maar ik kwam echt tot de conclusie dat een kind meer nodig heeft dan alleen maar liefde. Ik wist, of weet, dat ik een kind kan opvoeden, dat ik het alle liefde kan geven en dat mijn partner dit ook kan. Maar ik vind dat niet genoeg om een kind op te voeden. Ik wil genoeg geld voor nu, maar ook later om te studeren. Een groter huis, een masterdiploma en een goede, leuke baan. Ik weet ook dat dit allemaal zaken zijn waar anderen over zullen denken dat het wel los zou lopen. Maar feit was dat als we het kindje zouden houden, ik langer over mijn studie zal doen, we stress zouden hebben over de financiën en we wellicht geen groter huis konden krijgen en ik dus in mijn flatje moest blijven wonen. Ook had ik geen idee of mijn partner en ik wel op zo’n korte termijn konden gaan samen wonen en of dit wel goed zou gaan.

De beslissing om een zwangerschap te laten afbreken gaat niet zomaar. Je wordt bang voor dingen waar je normaal niet gelijk aan zou denken. Kan ik daarna nog wel zwanger worden, hoe zou ik reageren als ik iemand zie die zwanger is, krijg ik spijt, worden we ervoor gestraft? Al deze punten hebben ook in mijn hoofd rondgespookt. Je kunt er alleen pas naderhand antwoord op geven. Wel moet je goed blijven bedenken dat je lichaam vol hormonen zit, en je waarschijnlijk anders reageert op deze vragen tijdens de zwangerschap dan na de zwangerschap. Mijn partner en ik hebben het er met niemand over gehad. Uiteindelijk zou dit namelijk vooral mijn keuze beïnvloeden, maar ik was ook bang voor de reacties. Je kunt niet weten hoe je omgeving zal reageren, maar aangezien ik nog geen diploma, geld, een baan en een groot genoeg huis had, wist ik dat er zorgen zouden komen.

Ingreep zelf
Toen ik ongeveer 3 weken zwanger was hebben we het laten weghalen. (ik was er erg vroeg bij, dit viel nog onder de overtijdsbehandeling). De ingreep is gebeurd in een kliniek. Ik vond het jammer dat mijn partner hier niet veel betrokken werd. Het was vooral mijn keuze maar ik vond dat het ook voor 50% van hem was. Wellicht als er meer over gesproken was, hadden we het wel gehouden. De ingreep was, vond ik, zeer pijnlijk. Ik heb een curettage gehad en ik had er echt heel veel last van, tijdens en na de ingreep. Niet veel bloedverlies, wel veel pijn. Uiteindelijk zijn we een aantal uren in de kliniek geweest, maar ik heb 3 weken moeten herstellen.

Voor nu de juiste keuze
Op dit moment weet ik dat de keuze goed is geweest. We hebben de keuze gemaakt vanuit het oogpunt om onze kinderen een goede toekomst te kunnen geven, om een kind een fantastische start te geven, zonder stress. Natuurlijk is dit geen garantie voor de toekomst, maar we kunnen in ieder geval hieraan werken, geld sparen en veel tijd besteden aan mijn studie.

Gun jezelf tijd om te verwerken
Wel wil ik iedereen die nu nog twijfelt meegeven dat het, nadat het is gebeurd, niet afgelopen is. Ik ben er elke dag nog mee bezig, ik vind het nog heel lastig om zwangere vrouwen en baby’s te zien en ik ben bang wat de toekomst zal brengen. Gun jezelf tijd om alles te overdenken, maar gun jezelf en je partner ook tijd om het te verwerken. Met mijn partner en mij is het uiteindelijk goed gekomen. We zijn gaan samenwonen en onze relatie is er sterker door geworden. Ook hij stond uiteindelijk achter de beslissing en weet dat er meer nodig was voor ons dan alleen liefde.

Ik hoop heel erg dat het taboe rond een abortus verdwijnt. Deze keuze maak je niet voor de lol. Ik vind het juist moedig van vrouwen die de keuze maken, om wat voor reden dan ook. 

Lees meer verhalen