Geen spijt

Ik lees veel ervaringsverhalen van mensen die spijt hebben na een abortus. Dat vind ik heel vervelend voor hen dat ze dit met zich meedragen. Maar ik wil graag mijn verhaal delen, ik heb namelijk geen spijt van mijn beslissing maar dat wil niet zeggen dat ik het vergeet. Het is een soort litteken op je ziel. Op 24 december 2016 werd ik wakker met wat lichte krampen in mijn buik. Ineens bedacht ik me 'zou ik zwanger kunnen zijn?'. Het voelde toch iets anders dan menstruatiekrampen. Ik ging rekenen wanneer ik mijn laatste menstruatie had gehad en kwam uit dat, de dag erna, op 25 december mijn menstruatie zou moeten beginnen. De 2 weken ervoor was ik wat instabiel, behoorlijk emotioneel en vermoeid. Ik relateerde dat alles aan veel werken en winterdip klachten. In die periode werd ook het Glazen Huis uitgezonden op TV met het jongetje Tijn bekend van de nagellak actie. Elke keer als ik hem zag stroomden de tranen over mijn wangen terwijl ik normaal gesproken gewoon ontroerd zou zijn door het gebeuren. Ik dacht ook telkens 'Wat is er in hemelsnaam met mij aan de hand!'

Die 24 december kon ik niet meer wachten tot de volgende dag en heb ik een zwangerschapstest gehaald. Voor de zekerheid, want ik kon niet zwanger zijn. Ik had namelijk 2 (!) morning after pillen geslikt vanwege mijn medicijngebruik. Ik dacht better safe than sorry. De test bleek positief. Ik dacht die test is niet goed, misschien was er al een lijntje zichtbaar voordat ik de test had gedaan. Dus ben ik meteen nog 4 verschillende testen gaan halen. Alle 4 positief. Ik wist meteen; Ik wil dit niet! Ik was zwanger van een jongen waar ik nog mee aan het daten was en nog geen relatie mee had. Ik had net alles weer op de rit in mijn leven. Ik woonde in een appartement met 1 slaapkamer dus dan zou ik moeten verhuizen, ik gebruikte medicatie waarmee ik niet zwanger mocht worden vanwege kans op geboorte afwijkingen, ik was nog aan het solliciteren en ik had geen sterke kinderwens, laat staan om alleenstaande moeder te worden. 

Ik wilde het de vader in eerste instantie niet vertellen. Ik dacht wat niet weet wat niet deert. Na 4 dagen heb ik het hem toch verteld omdat ik vond dat hij er recht op had het te weten en ik niet met zo'n groot geheim kon leven. Ik was ergens bang dat hij zou zeggen ' Maar ik wil het wel!' terwijl ik al mijn keuze had gemaakt het niet te houden. Gelukkig reageerde hij ook dat hij niet wilde en dat dit nooit de bedoeling was geweest. Ik heb hem vervolgens gezegd dat hij nergens mee naartoe hoeft en dat ik alles zelf regel maar dat ik hem wel op de hoogte zou houden van wat, waar, wanneer en hoe. Dat heb ik netjes gedaan en dat vond hij fijn en ik ook. Hij was in die periode in woorden en acties steunend naar mij toe en vroeg regelmatig hoe het met mij ging. Dat vond ik voldoende. Overigens zijn we nog steeds goed met elkaar maar van een relatie is het niet meer gekomen.

Ik moest wachten na de kerstdagen voordat ik bij de huisarts terecht kon. Tijdens de kerstperiode heb ik gerookt, gedronken, rauw vlees gegeten, rauwe vis, alles gedaan in de hoop dat ik een miskraam zou krijgen zodat het zichzelf zou oplossen. Op 27 december bij de huisarts kreeg ik een doorverwijzing naar de abortuskliniek. De kliniek zat ramvol en ik kon daar pas 5 januari terecht. In de tussenliggende tijd voelde ik me echt zwanger. Mijn borsten deden enorm veel zeer. Ik kon mijn knoopje van mijn broek al bijna niet meer goed dicht doen en ik deed 's middags dutjes omdat ik zo moe was. Ook mijn zwangerschapshormonen begonnen zijn werk steeds meer te doen. Het oer moedergevoel werd aangewakkerd en ik vond het, ondanks dat ik het niet wilde, ook heel erg bijzonder dat er iets in mij groeide dat ik constant met me meedroeg. Als ik naar de supermarkt ging dat mensen niet wisten dat ik iets in mijn buik had zitten en als ik alleen thuis op de bank voor de tv zat vond ik dat ergens heel gezellig. Maar mijn verstand nam nog steeds de overhand dat ik het niet wilde. Hoe dubbel kan het zijn en wat kunnen zwangerschapshormonen wel niet met je doen! 

Op 5 januari had ik een afspraak voor een zuigcurretage in de kliniek. Ik was vrij ontspannen en mijn moeder was erbij. De reis ernaartoe was ik weer heel erg emotioneel (hormonen). Op de echo was er een heel klein rondje te zien. Aan de hand daarvan werd bepaald of het groot genoeg was voor een curretage of dat ik toch een abortuspil moest nemen. De echo bepaalde dat ik 5,5 week zwanger was en dat ze konden curreteren. De behandeling heb ik ondergaan onder plaatselijke verdoving en voelde als hevige buikkrampen. Het is ook zo gebeurd. De dagen erna heb ik weinig tot geen fysieke klachten gehad maar ik voelde me een soort van leeg. Letterlijk en figuurlijk. Ik dacht hier zit ik weer op mijn bank met een lijf vol zwangerschapshormonen maar niets meer erin. 2 dagen erna zat ik zelfs weer bij een sollicitatiegesprek. Achteraf gezien misschien wat teveel van het goede. 

4 weken later deed ik weer een zwangerschapstest die ik had meegekregen van de kliniek. Dit is om te kijken of alle zwangerschapshormonen uit het lichaam zijn en dus er niets is achter gebleven. Ik hoefde de testtijd niet af te wachten want ik zag meteen dat deze positief was. Dat verklaarde ook waarom ik nog steeds zo moe en prikkelbaar was. De kliniek gebeld en ik moest meteen komen. Op de nieuwe echo was nog 'iets' te zien. Zij denken aan achtergebleven vlokken. Ik heb al die tijd gedacht dat er een tweede was omdat ik snel dikker werd maar dat het niet is gezien de eerste keer omdat ik zo vroeg was in de zwangerschap. Om dit 'restweefsel' eruit te krijgen, kreeg ik een abortuspil. Hier had ik veel lichamelijke klachten door, heftige weeën met braken, veel bloedverlies en flauwvallen. Ik wilde zo graag weten of er een tweede was. Bij de kliniek  konden ze hier geen duidelijkheid over geven. Het kan zo zijn maar zeker weten zullen we het nooit. Zij heeft tenslotte ook alleen de echo van mijn eerste bezoek waar 1 bolletje op staat en dat kunnen we niet meer opnieuw doen. Mijn gevoel zegt van wel. 

Dit alles heeft bij elkaar 2 maanden geduurd voordat ik een negatieve zwangerschapstest had. Je zou kunnen zeggen een behoorlijk traumatische ervaring. Het was heftig en intens maar dit komt echt zelden voor! Ik wilde absoluut niet dat dit een last zou worden op mijn schouders of iets waar ik later last van zou kunnen krijgen. Ik ben toen, al na mijn 1e abortus, op zoek gegaan naar iemand in mijn woonplaats die abortusverwerking doet. Bij deze dame heb ik een aantal gesprekken gevoerd over mijn ervaring. Ik ben heel erg blij dat ik dat preventief heb gedaan. Deze dame zei in het laatste gesprek tegen mij; "Ik heb het idee dat je in de toekomst hier niet veel last van gaat krijgen. En mocht dat wel het geval zijn dan mag je altijd bij mij langskomen." Zij heeft gelijk gekregen. Het eerste jaar was ik er nog wat meer mee bezig. Sprak ik er nog regelmatig over met vrienden en familie. Ik wist ook mijn uitgerekende datum en op die dag was ik een beetje van slag. Ook de dagen rond kerst, toen het een jaar geleden was, was ik wat gespannen omdat het toch zo'n specifieke datum is waarop dit alles is gebeurd. 

Ik denk er nu nog zelden aan. Als iemand er iets over wilt weten of erover begint dan heb ik er geen moeite mee om er iets over te vertellen. Ik ben blij met mijn leven zoals het nu is en ik weet dat ik het mijzelf erg moeilijk had gemaakt met 1 of 2 kinderen. Ik heb inmiddels alweer een hele tijd werk, woon nog in hetzelfde appartement en heb een fijne vriend die voorlopig nog geen kinderen wilt, misschien ook wel helemaal niet. Wat betreft mijn kinderwens is er wel wat veranderd sinds mijn zwangerschap. Het heeft iets aangewakkerd. Voorheen wilde ik absoluut geen kinderen. Nu sta ik er meer open voor maar mocht het niet gebeuren vind ik dat ook prima. Ik ben inmiddels 33. Wel ben ik over het algemeen veel emotioneler geworden in mijn karakter en mbt kinderen van vrienden en op tv. Ik vraag mij af of dit ooit nog verandert, toch wel grappig :)

Lees meer verhalen