Geen leven

Hallo die dit leest. Ik ben een student van 23 jaar. Pas geleden heb ik een abortus laten plegen voor mijn gevoel stond ik er 100% achter, omdat ik zelf nog niet klaar was om voor een kind te zorgen. Geen vaste woning, een bijbaan en een opleiding... Ik zag mezelf niet als een moeder figuur. Toen ik er achter kwam dat ik zwanger was stortte mijn wereld even in en het ergste vond ik dat ik het mijn vriend moest vertellen. Ik was zo bang dat hij boos op mij zou worden, maar uit eindelijk was hij heel lief en zorgzaam. Het kwam er op neer om het kindje te houden als het haalbaar was qua financiƫn. Mijn vriend heeft een fulltime baan namelijk. Maar er kwam zoveel bij kijken.. Mijn vriend ging met zijn ouders praten. Die waren erg geschrokken en zeiden dat we het beter weg konden halen omdat we het zo moeilijk zouden krijgen qua geld, maar als we het zouden houden zouden zijn ouders ons 100% steunen. Het was ten slotte onze keuze. Uiteindelijk hebben we de keuze gemaakt om het weg te laten halen. Aan de ene kant ben ik blij dat ik dit heb gedaan, omdat ik mijn kindje niet alles kon geven. Maar aan de andere kant doet het me pijn, omdat het wel van mij was, nee het was van ons. Ik heb een echo laten maken. Ik was 7 weken zwanger, het was zo klein. Ik denk dat ik dit ooit een plekje kan geven maar ik zal dit mijn leven lang mee dragen.

Lees meer verhalen