Emotioneel, maar ook opgelucht

2 weken geleden ben ik erachter gekomen dat ik zwanger was. Niet de juiste timing voor ons en daarnaast ben ik nog erg jong. Een kind is een grote verantwoording en wij willen onze kind alles kunnen bieden. Hoe graag wij een kind ook zouden willen hebben wij de moeilijke keuze gemaakt om het vruchtje weg te laten halen. Ik kwam erachter dat ik 5 weken zwanger was, ik heb een afspraak gemaakt bij de kliniek. Voordat ik naar de kliniek ging heb ik wat resource gedaan naar de mogelijkheden. Ik kwam eigenlijk uit op de abortuspil. Curettage leek mij iets engs, ik vond het geen fijn idee dat er met gereedschap beneden gerommeld werd.
Eenmaal bij de abortuskliniek kreeg ik mijn pillen. ik begon met de eerste pil daar in de kliniek zelf hebben ze mij die gegeven. Wat er in mijn “handleiding” stond is dat je er krampen van krijgt en gaat bloeden, dat is bij mij niet gebeurd. Ik heb daar eigenlijk niks van gevoelt. Op dag 3 had ik een schema dat ik moest beginnen om 9 uur ‘s ochtends met 2 pillen vaginaal en om 1 uur ‘s middags de andere 2 pillen vaginaal. ik moet zeggen in de tussentijd van de eerste pil tot de rest van de pillen ben ik echt bang geweest doordat ik verschillende verhalen las op het internet & omdat ik hoorde dat je wel ernstige weeën zou kunnen krijgen.
Het was de 3e dag, ik met angst de eerste 2 pillen ingebracht. Ik ben op de bank gaan liggen. 2 uur later voelde ik wat krampen, deze deden wel eventjes pijn maar waren wel te doen. Ik ben lekker onder de douche gesprongen en heb daarna een kruikje op m’n buik gelegd, dit hielp echt. Het was te vergelijken met wat zwaardere menstruatie krampen. Toen ben ik om 1 uur begonnen met de rest van de pillen. Ik dacht oké dit is het moment, vanaf nu gaat het alleen maar erger worden. ( ik heb 2 paracetamols ingenomen.) op gegeven moment was het al 7 uur en ik voelde nog niks.. ik werd onzeker ik dacht dat het niet werkte.. ik had gelezen dat je er dus 3 dagen over kon doen.. dus ik moest denk ik gewoon geduld hebben.. ik ben ook maar even een stukje gaan lopen buiten, in de hoop dat het misschien op gang brengt? eenmaal 12 uur merkte ik nog niks.. ik had wel bloedverlies maar eigenlijk geen krampen, heel af en toe eventjes wat steken en m’n rug was wat stijf maar verder merkte ik er niet veel van. ik ben maar naar bed gegaan en ben maar gaan slapen.. eenmaal 10 uur ‘s ochtends werd ik wakker, ik moest plassen dus ging naar de wc en ik hoorde een plopje. Ik ben echt een nieuwsgierig persoon dus heb het eruit gehaald ook omdat ik gewoon een bevestiging wil dat het is gelukt.. en ja hoor, het vruchtje is eruit gekomen. Het was een grote rode klomp, je kon niet veel zien maar het was wel duidelijk dat het het vruchtje was.. emotioneel maar ook opgelucht. Opgelucht dat het gelukt is en dat ik er eigenlijk met goed geluk vanaf ben gekomen.
Er zijn mensen die het veel zwaarder hebben gehad en bij mij viel het eigenlijk allemaal wel mee. ik heb na de miskraam nog wat krampen gehad in m’n buik en last van mijn rug maar heb verder nergens last van gehad. Dus naar mijn mening denk ik niet dat je moet kijken hoe een ander het ervaart, ik hoop met deze ervaring te kunnen laten zien dat het alle kanten op kan gaan en dat het echt aan jouw eigen lichaam ligt!