Het blijft me altijd bij

Ik ben nu 20 jaar oud (2020). Eind november 2018 kwam ik erachter dat ik zwanger was. Ik was toen 18 en werd een week later 19. Mijn vriend toen was ook 18. We hadden beiden geen stabiele leefomstandigheden, ik zat in een tussenjaar van school en hij woonde begeleid en had dagbesteding. We waren veel onder invloed van drugs... en we gingen met de verkeerde mensen om. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, belde ik gelijk mijn ouders op en mijn vrienden werden snel op de hoogte gesteld (Ik moest namelijk beredeneren waarom mijn verjaardagsfeest niet door zou gaan). Gelijk hoorde ik: ‘Ik weet al wat ik zou doen als ik jou was.’ ‘Je zou echt dom zijn als je t zou houden.’ ‘Er is maar 1 optie die ik zie.’ Mijn vriend zei me dat hij me niet zou verlaten en hij zou me steunen. Ik was gelijk gestopt met roken, drinken en alle drugs. Ik had namelijk een doel voor ogen en ik had echt vollop moedergevoelens. Ik was 7 weken zwanger. Mijn buik begon al snel te groeien en de dokter gaf mij de ruimte om na te denken wat ik wilde. Ik wilde het kostte wat t kost houden... Maar op mijn 19e verjaardag, toen ik 8 weken zwanger was. Kreeg ik veel commentaar van familieleden en mijn ouders waren niet echt wat ik nodig had op dat moment. Ik was een emotioneel wrak... Ik ging boos mijn huis uit, huilend op de fiets. Toen ik bij mijn vrienden aankwam, waren ze totaal niet begripvol en kreeg ik van een vreemde gast allemaal haat op mij gegooid. Ik ging naar mijn vriend, huilde alles eruit en viel daar in slaap. Ik praatte elke dag tegen mijn buik en ik herkende in veel dingen mijzelf niet meer. Ik at soms bijna niks meer, ik had pizzacravings (terwijl ik normaal geen pizza lust) en ik moest mijn knoopje eerder los doen van mijn broek. Mijn vriend verliet me zomaar, hij kon de druk niet aan en hij was zelf nog eigenlijk een kind. Dus ik stond er alleen voor... Mijn ouders kwamen steeds met de woorden: ‘Ik zie maar een optie, maar ik zal je wel steunen hoor.’ ‘Ik denk alleen niet dat je t aankan.’
Dus ik ging toen ik in mijn 10e week zat, naar de dokter met het bericht dat ik het maar weg wilde halen, want niemand wilde dat ik t zou houden en ik werd doodongelukkig. De dokter zei dat het niet zo makkelijk ging en ik er echt 100% achter moest staan dus hij mij aan het einde van week 10 weer de vraag wilde stellen. Die hele week heb ik een lijstje gemaakt met wat ik zou moeten doen als ik de baby wilde houden en wat er als nadelen aan vast zouden zitten. Puntje bij paaltje kwam ik toch zelf met een steek in mijn hart tot de conclusie dat het echt niet het juiste moment was en ik de baby op dat punt van mijn leven niet kon onderhouden. Ik ging naar de dokter en maakte een afspraak bij de abortuskliniek in de 11e week... Ik stond er wel achter, maar ik kon nog geen emotionele afstand nemen van de baby...
Toen ik de afspraak had staan, wist ik het wel zeker. Ik had uit emotie en woede 3 avonden voor de abortus, mijzelf vol gegoten met alcohol, drugs en ik was kapot. Ik zou echt een idioot zijn geweest als ik dan nog zou bedenken om de baby toch te willen houden dacht ik. Het was mijn manier van afstand. Ik heb na die nacht tot op de dag van vandaag helemaal geen drugs meer aangeraakt. Bij de kliniek was ik met mijn moeder. Ik kreeg een nummertje en werd door 2 lieve vrouwen begeleid naar de echokamer. Toen dacht ik echt nog: ‘Wat als ik schijnzwanger was en ik hier nu voor niks ben?’ ’Wat als ik al 13 weken zwanger zou zijn ipv 11 en misgecalculeerd had?’ Maar de arts stelde me gerust en liet me de echo niet zien en zei dat ik inderdaad 11 weken zwanger was. Ik werd begeleid naar een slaapzaal waar ik mensen uit de behandelkamer zag komen op het bed en die mensen begonnen allemaal apart te praten, maar sliepen ook snel. Ik kleedde me om en liep de behandelkamer in. In de kamer waren 2 mannelijke artsen. Ik werd er erg ongemakkelijk van en ik kon niet wachten tot ik in volledige anesthesie zou gaan. Ik had een lang t-shirtjurkje aan en mij werd gevraagd of ik mijn ondergoed uit kon doen en op het bed wilde liggen. Daar vertelde de man mij om mijn benen te spreiden en iets naar voren te schuiven. Hij bond mijn benen vast zodat ze uit elkaar bleven en omhoog stonden. De andere arts was ondertussen bezig met het goedje wat mij voor 5 minuten in anesthesie zou brengen. Ik was zo nerveus en bang en ik vroeg die man om op te schieten. Ze waren super aardig, maar de hele setting en alles werd mij te veel. Na 2 vloeistofjes, viel ik inderdaad in slaap en werd ik Na 15 minuutjes al wakker in de slaapzaal. Ik was eerder wakker dan de mensen voor mij en ik stond heel makkelijk weer op, merkte dat ik een aparte ziekenhuis onderbroek aanhad en mijn onderbroek verdwenen was. Niet erg, maar ik vond het vreemd. Ik kleedde me aan, liep naar mijn moeder in de wachtruimte en we mochten snel weer gaan. In de auto (Een rit van een uur) kreeg ik heeel veel steken in mijn buik en ik viel uiteindelijk heel vaak in slaap. Ik sliep uiteindelijk thuis heel veel en zelfs terwijl ik onder de douche was. Ik had pas na een week hevige bloedverlies en de buikpijn hield een maand vast. Ik probeerde te sporten en hard te lopen en buikspieroefeningen te doen, maar zelfs nu nog is mijn buik niet meer zoals het was...
Ik heb er geen spijt meer van. Ik werk nu namelijk, ik ga naar school en ik geniet nog van alle dingen die ik met vrienden doe. Toch is het iets wat mij altijd bij zou blijven en die buik zal mij daar altijd aan laten herinneren.