Blijf sterk en vertrouw op jezelf

In december vorig jaar deed ik een paar dagen voor kerst een zwangerschapstest. Ik was overtijd maar kon het gewoon niet geloven, ik wilde zo graag een kind maar verwachte niet dat het zo zou zijn had ook veel gedronken en gerookt maar ik dacht het zal toch niet want ik ben nog nooit zwanger geworden. Toen bleek ik toch zwanger te zijn. Mijn lichaam werkte dus wel, ik was pas 3 dagen overtijd. Ik dacht nog die test klopt niet want ik voel niks. Ik ging die dag erna gewoon naar werk maar dacht wel, misschien klopt het wel. Het was een hele oude test uit het buitenland maar ik wilde er gewoon niet echt aan geloven en ik dacht ook als ik het niet weet mag ik nog blijven roken. Ik was er eigenlijk heel gestresst over omdat mijn familie niet wist van mijn relatie. Op eerste kerstdag moest ik naar mijn familie maar ik kon er niet rustig heen gaan, en wilde een test halen eigenlijk waren alle winkels dicht maar kon nog terecht op het station. Ik nam de test mee in de trein en besloot hem dan op tweede kerstdag te doen. Eigenijk was ik heel trots op mezelf, ik kan zwanger worden er is een kindje van mij en mijn geliefde gekomen. We gingen toen een half jaar met elkaar, maar hij was op vakantie en wilde hem er niet mee lastig vallen want ik wist dat hij het niet wenste. Achteraf denk ik nu ik had het echt eerst echt bij mezelf moeten nagaan wat wil ik. Niet wat vinden anderen ervan. Ik deed de test in de ochtend op kerst. Ik ontbeet deed of er niks was maar toen mijn ouders vroegen wat is er.. toen barstte ik in tranen uit de spanning was zo hoog. Ik maakte me zorgen om de baby, ik hield er al zoveel van en was bang dat er wat mee was gezien ik veel gedronken/gerookt had in de weken ervoor. Ik zei dat ik me zorgen maakte om iemand kon niet zeggen dat ik zwanger was, en dat konden ze ook niet raden dus uiteindelijk zei ik het. Ze reageerde heel koeltjes en gelijk van hoe moet dit dan? van wie is het dan? helemaal niet vragend naar wat ik zelf er van vond gelijk afkeurend. Ze hadden hun mening al direct klaar en dat deed veel pijn alsof mijn baby er niet mocht zijn sowieso niet dat ik geen goede moeder zou zijn. We zouden naar de film gaan en dat deden we ook gewoon alsof er niks aan de hand was ze deden het of het iets alledaags was terwijl het het mooiste in je leven is athans zo zie ik het, ik ging daar ook maar in mee want ik voelde al dat we elkaar niet konden bereiken in onze behoeften en gevoelens het was heel kil. In de trein terug naar huis was ik helemaal kapot ik had helemaal niet gezegd dat ik de baby wilde weghalen maar ze hadden het al direct voorgesteld, terwijl ik midden in de dertig, gezond en zelfstandig ben. Ik schaamde me ik weet het niet het is niet uit te leggen, maar ik kon mijn echte gevoel ook niet meer voelen. Achteraf denk ik dat je dat heel moeilijk kan door hormonen en twijfels heb je altijd als je je eerste kindje krijg t qua gezondheid en bezorgdheid. Wilde goed keuring en vertrouwen van mijn ouders maar kreeg juist het tegenovergestelde. Terwijl ik echt wist ik wil de baby.
Toen ik mijn vriend zag kon ik het hem ook niet zeggen, hij was gelukkig wel heel begaan en lief, dwong me tot niets hij zei alleen ik maak me zorgen om ons wat de keuze ook wordt. Dat vond ik heel fijn hij liet het aan mij. Toch kon ik het niet meer, mijn ouders die mij hebben opgevoed en mij hebben gesteund in alles zagen niet hoe belangrijk dit voor mij was het belangrijkste in mijn leven. Ik heb nog paar keer met ze gesproken en afgesproken maar ze bleven heel duidelijk, op het enge af: weet je wel dat het kind op de vader lijkt, weet je wel wat het kost, heel naar allemaal want mijn financieele situatie en huis situatie zit goed en ja mijn vriend kende ze niet maar blijkbaar hadden ze er sowieso niet veel vertrouwen in. Ik vertelde het nog wel heel trots tegen aantal collega's maar het bleef een bitterzoet verhaal. Ik had geen rust meer in mijn lichaam.
Hoe je je ook voelt welke twijfels je ook hebt, je komt er uit, blijf sterk en vertrouw op jezelf, je hebt 9 maanden de tijd om er aan te wennen en je hoeft niet alla minuut een keuze te maken. Voel echt wat je wil. Denk niet dat het opgelost is en dat het weer hetzelfde is als de baby weg is, dat wordt het nooit meer. Je zal er altijd aan blijven denken, tegen praten, dus dat is veel fijner en leuker als je ook daadwerkelijk aan iemand kan denken/praten die nog steeds echt bij je is en die je kan zien groeien en liefde kan geven. Ik wil je niks adviseren of opdringen maar wil alleen zeggen volg je eigen hart het is jouw leven!!!! Alles is goed zolang je er zelf echt voor 1000 procent achterstaat bij twijfel nooit een abortus doen.