Het is belangrijk om te blijven praten

Abortus.. wanneer kies je hier nu voor en wanneer niet? Een keuze waar geen vrouw voor zou moeten komen te staan. Helaas gebeurd het tegenwoordig vaker en is het niet meer zoon taboe. Erover praten en je verhaal delen met een ander, dat is wat ik heb geleerd. Een aantal jaren geleden kwam ik erachter dat ik door de pil heen zwanger was geraakt van mijn partner. Echter was onze relatie niet stabiel genoeg om samen voor een kind te zorgen, ik had nog geen vaste baan, onze relatie was niet bepaald gezond, en op dit moment hielden wij niet van elkaar. Toen ik dan ook met mijn partner deelde dat ik zwanger was gaf hij dan ook direct aan dat hij dit niet wilde en dat als ik het kindje wilde houden dat hij zou verhuizen.. niet bepaald de reactie die je van je vriend verwacht en waar je op hoopt. Vrij snel heb ik dan ook op me laten inpraten door omstanders om het te laten weghalen.
Ik maakte een afspraak bij de abortus kliniek in de buurt en kon hier een week later al terrecht. Omdat ik al over de 8 weken zou zijn werd mij een curretage aangeraden. Er wordt een slangetje ingebracht en zo zuigen ze je baarmoeder leeg. Dit heeft mij een intense pijn bezorgd, waardoor ik na afloop ook een stuk langer op de uitrustkamer heb gelegen. Ik voelde me beroerd, ongelukkig, en haate alles en iedereen om me heen. Ik heb alleen maar gehuild, ik nam nog meer afstand van mijn partner, de twee kinderen die hij al had rondlopen. Ik voelde me ellendig. De dag na mijn abortus wilde ik niet uit bed. Ik had niet geslapen en alleen maar gehuild, maar helaas ik moest eruit. Mijn partner was weggegaan en had zijn kinderen thuis gelaten.. ik was woedend. Dus ik moest mijn kind laten weghalen? Maar wel voor zijn kinderen zorgen? Ik was zo kwaad ik begon hem beetje bij beetje meer te haten. Onbedoeld en onbewust kreeg ik in de weken/maanden erna ook steeds meer een hekel aan zijn kinderen, niet omdat ze vervelend waren, maar puur omdat zij wel bestonden, en er van mij wel werd verwacht om voor zijn kinderen te zorgen.
Niet heel veel later zijn wij dan ook uit elkaar gegaan. Jaren lang ben ik alleen geweest, heb ik alles alleen moeten verwerken, mijn ouders hebben er nooit naar gevraagd hoe het met mij ging, mijn vrienden niet, mijn partner niet, niemand praatte erover, mijn abortus was een taboe. Ik bleef maar de schijn ophouden, hield mezelf groot, deed alsof alles goed met me ging. Maar helaas.. Nu kon eindelijk gaan verwerken dat ik een abortus had gehad, dat ik mijn kindje verloren was. Ik zag hem en zijn kinderen niet meer iedere dag wat het voor mij een heel stuk makkelijker maakte. Ik begon weer mezelf te zijn, te genieten van mijn leven met mijn vrienden en familie.
Na een hele periode kwam ik mijn ex partner opnieuw tegen en voelde ik mij op de een of andere manier toch nog heel erg tot hem aangetrokken. We zijn dan ook opnieuw met elkaar gaan praten om samen te verwerken wat er allemaal in onze relatie was voorgevallen, wat we elkaar hadden aangedaan. Na heel veel gesprekken kwamen wij er allebei achter dat onze liefde nog niet over was, maar dat wij onze liefde wel waren kwijtgeraakt en elkaar zijn gaan haten, wat op dat moment overheerste. Opnieuw zijn wij in een relatie gestapt en is onze relatie liefdevoller en fijner dan de jaren ervoor.
Maar toch ging het niet goed met mij. Ik ben na mijn abortus geld uit gaan geven dat ik niet had. Spullen te kopen, en blijven kopen, om het een soort van goed te maken dat ik een abortus had gepleegd. Echter was dit niet genoeg, ik begon met gokken.. de slechtste keuze die ik in mijn leven heb gemaakt op mijn abortus na. Het begon voor de fun, tot ik diep in de schulden zat. Niemand die dit wist, mijn partner niet, mijn ouders niet. Niemand niet. Tot ik merkte dat ik opnieuw zwanger was, nu wel gepland en hartstikke welkom. Maar wat nu? Ik moest van mijn schulden af komen en ben met heel veel tegenzin toch naar mijn ouders gestapt. Ook al wist ik dat zij ontzettend kwaad en teleurgesteld zouden zijn, moest ik die stap nemen ik had hulp nodig. Zij hebben mij dan ook ontzettend geholpen, ook mijn partner is er voor mij geweest als ik weer eens een inzinking had.
Het heeft mij geleerd dat het belangrijk is om te praten, als je een beslissing maakt je hier 100% achter moet staan, doordat ik niet 100% achter mijn abortus stond blijft dit je achtervolgen, je moet je emoties en gevoelens uiteten, bespreekbaar maken. Abortus is geen schande, als ik mijn kindje toen destijds had gehouden, was mijn relatie er niet beter van geworden en was mijn kindje opgegroeid met gescheiden ouders. Iets wat niet mijn keuze had. Ik besef nu ook dat mijn abortus een goede keuze is geweest, dat ik het een plekje moet geven, wat ook een heel eind lukt! En dat als het voor je is weggelegd er altijd opnieuw een kans op kinderen komt, maar blijven praten met je naaste, partner, evt professionals ontzettend belangrijk is. Dit kun je niet alleen en geloof me, er zijn meer mensen die in hetzelfde schuitje zitten, zoek ze op, vertel jou verhaal, zij kunnen je steunen.