Babyangel

Ik vernoem(de) mijn kind 'babyangel', want hij/zij is mijn babyangel. Ik was 8 weken zwanger toen ik abortus pleegdde. De reden dat ik erachter kwam dat ik zwanger was was mede door mijn vriend, hij wist precies hoe mijn cyclus gaat en vroeg me of ik nog niet ongesteld was geworden. Ik antwoordde "nee misschien was ik weer gewoon over tijd door teveel stress". Hij wilde dat ik zo snel mogelijk een test ging kopen om te checken of ik daadwerkelijk zwanger was omdat hij een vermoeden had. Ik dacht 'het zal wel', todat ik op de test twee steepjes zag verschijnen.

Wist niet of ik blij moest zijn of dat ik moest huilen of dat ik teleurgesteld was. Ondanks de test geloofde ik nog steeds niet dat ik zwanger was. Ik zag niks speciaals aan mijn buik. Ik voelde me heel goed totdat ik besefte hoe ik me de afgelopen tijd heb gevoeld toen viel alles op z'n plek. Ik appte mijn vriend en stuurde hem de foto. Hij was blij, maar ook wel teleurgesteld. Mijn vriend had al (oftewel heeft al) twee kinderen van een vorige relatie en hij heeft een trauma overgehouden in de tijd dat zijn ex zwanger was van hem. Ze was erger dan hoe de meeste zwangere vrouwen zijn en dat heeft hij moeten verwerken. En onze families waren nog niet hecht dus dat werd 'm dus niet. En we wilde onze kind het allerbeste geven, maar konden het niet op dat moment geven dus we besloten met pijn in ons hart voor een abortus te gaan.

We deelde met elkaar hoe blij we waren dat uitgerekend wij de ouders waren geworden een prachtig kind, maar tegelijk verdrietig dat we onze engel weer terugstuurdde naar God. Ik vroeg God huilend om vergiffenis, omdat ik wist dat hij ervoor gezorgd had dat ik mijn kind ter wereld kon zetten, maar ik stuurde mijn kind terug richting God. Ik praatte af en toe met mijn kind en zei hoeveel ik van hem/haar hield, hooptte dat ie me zou vergeven en zei dat het niet zijn/haar schuld was. Heb dit nooit gewild voor mijn baby, maar kon mijn kind niet de beste bieden. Ik was zelf niet stabiel genoeg om mijn kind op te voeden. Heb zoveel mogelijk tijd gespendeerd met mijn babyangel heb toch nog mijn baby in me te zien groeien. De vader mijn kind is echt een hele grote steun voor mij geweest en ik heb ook zoveel mogelijk mijn best gedaan om hem te steunen, omdat het voor hem weer net als de eerste keer voelde.

De laatste dag zag ik mijn babyangel voor de allereerste en de allerlaatste keer. Mijn angel was nog zo klein en onschuldig. Ik was aan het trillen omdat ik wist dat dit een afscheid was. De vader van mijn kind zat op de stoel zich rustig en sterk te houden voor mij, terwijl ik wist dat ie stuk ging van binnen. De dokter legde alles netjes uit. Voordat ik de pil wilde innemen stopte mijn vriend mn hand: .....Wacht!! Weet je het zeker dat je de pil wilt innemen? Ik zag het verdriet in zijn ogen. Weet jij het zeker..... zeg ik 'm dan? We weten allebei dat er geen weg meer terug is en voor ik het wist was mijn pil al in mn mond. Ik zie de teleurstelling in mn vriends ogen. Hij begint in mn oor te fluisteren! ......Ik wordt gek ik moet hier weg?! Ik twijfelde wel heel even! En voor ik het wist liepen we op weg naar de uitgang. Mijn vriend vloekte nog een paar keer, maar ik wist dat ie op dat moment in huilen wilde uibarsten. Ik voelde me goed, maar voelde geen emoties of wat dan ook. De dokter zei dat het achteraf ging komen. Terwijl we bij het stoplicht stondden zag ik hem in tranen uitbarsten. Ik nam hem bij zijn arm om te gaan zitten. Eigenlijk hoordde dit andersom te zijn, maar in plaats daarvan troostte ik de vader van mn kind. Ik pakte hem stevig vast en fluisterde in zijn oor: "we komen hier doorheen samen". Nadat ik dat fluisterde stond hij op en liep hij samen met mij verder.

Niemand wist dat ik zwanger was, we hielden het tussen ons twee. Eerst omdat wij dat het beste vonden. Maar toch vertelde we daarna aan mijn beste vriendin dat ik zwanger was. Na de abortus vertelde ik haar dat ik zogenaamd miskraam kreeg want ze is zwaar tegen abortus, dus zei ik dat. We hebben onszelf altijd beloofd om geen abortus te plegen. Zij heeft al twee prachtige kinderen en dan heb je mij, ik pleeg een abortus omdat ik mijn kind niet het beste kon bieden. Als ik haar zou vertellen waarom ik het deed zou ze mij niet snappen. Eigenlijk niemand van mij omgeving en vooral mijn familie niet. Uiteindelijk besloot ik mn zus ook te vertellen dat ik zogenaamd miskraam kreeg, mijn nichtje zei me "Oohh tante heeft geen baby". Dat was alsof ik opnieuw werd gestoken in de rug maar ze wist van niks en ze is pas 7. Vond het zo vreselijk om het haar op deze manier te vertellen omdat ze zelf een miskraam heeft gehad. Gelukkig heeft ze inmiddels drie mooie kinderen. Vind het af en toe nog moeilijk, want mijn beste vriendin heeft kinderen en ik heb een hele sterke band met de kinderen van mijn zus. Maar dat wil niet zeggen dat ik mijn babyangel vergeet hij/zij zou willen dat ik doorging met leven en dat doe ik. Stap per stap hoe moeilijk het ook af en toe is.