Alleen kan ik dit niet

Hallo iedereen. Ik ben al 3 jaar samen met mijn vriend. We hebben een half jaar geleden een hele moeilijke periode gehad, we groeiden steeds meer uit elkaar, waardoor ik even de aandacht en affectie die ik nodig had, elders ben gaan zoeken.. conclusie, 7 weken later doe ik een zwangerschapstest, positief.
Ik wist 100% zeker dat mijn vriend niet de vader was. Op die moment gaan er enorm veel emoties door je heen. Bang, boos, beschaamd, ... Ik kon dit tegen niemand vertellen, ik wou mijn relatie niet op het spel zette nu het terug beter ging tussen ons. Ik nam mijn broer ik vertrouwen. De enigste man in mijn leven waar ik alles tegen kan en durf zeggen en wie ik blindelings vertrouw. Het leek mij de beste oplossing op een abortus te laten uitvoeren, ik heb hier zelfs geen seconde over getwijfeld, heb meteen een afspraak gemaakt, ik was zeker van mijn beslissing. Maar naarmate de dagen verder liepen, hoe raar het ook klinkt, je bouwt een band op met het kind in je buik.. ik begon meer en meer te twijfelen.. laat ons zeggen, mijn verstand zei dat het de beste oplossing was, maar mijn hart zei iets anders. Ik ben er toch mee doorgegaan, achter de rug van iedereen.
De dag van de abortus had ik heel veel stress. Ik wist niet wat me te wachten stond. Doet het pijn? Hoe gaat mijn lichaam reageren ? Uiteindelijk heb ik de abortus laten uitvoeren. Het eerste wat ik deed na de ingreep was heel hard huilen. Ik was opgelucht en tegelijkertijd voelde ik mij zo een slecht mens.. hoe kon ik zoiets over mijn hart krijgen.
Nu zijn we 2 weken verder. Er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk, er gaat geen dag voorbij dat ik niet huil. Heb ik spijt ? Ja! Was het de beste oplossing? Ja! Maar ik vrees dat ik professionele hulp nodig heb om dit te kunnen verwerken. Alleen kan ik dit niet.