Het accepteren is moeilijk

Nu, een jaar en 4 maanden geleden heb ik samen met mijn vriend gekozen voor een abortus. Ik heb er zelf moeite mee om het te accepteren. We kenden elkaar pas net en hadden een goede klik, het voelde meteen goed tussen ons, zodoende zijn we een aantal keer uit geweest. Vanaf de keer dat we onveilige seks hebben gehad heeft het in mijn hoofd rond gespookt dat ik zwanger kond zijn, hoewel ik ook een morning-afterpil had genomen.
Nooit had ik gedacht dat dit mij zou gebeuren, maar inmiddels was ik al een paar weken over tijd en nam ik dus een test, niet verrassend was deze positief. De volgende dag heb ik dit met heb besproken en omdat wij beide nog jong zijn, geen geld hebben om een kind te financieren en verder uit elkaar wonen hebben we besloten dat abortus de beste optie zou zijn omdat we niet wisten wat we dit kind konden bieden. Hij heeft toen naar de kliniek gebeld en de afspraak was er 5 dagen later al. We zijn ook samen naar de kliniek geweest. Na deze dag heb ik er niet meer over gesproken. Nu ik weer een vaste relatie had bleef mijn moeder op me aandringen dat ik op moest passen en dat als ik zwanger zou raken dat ik nooit meer thuis zou mogen komen.
Ik denk vaak na over wat ze me toen heeft gezegd en het geeft me een schuldig gevoel, dat ik zo onoplettend ben geweest. Ik durf er niet over te spreken omdat ik bang ben dat er mensen zijn die mij ontzettend dom en onverantwoordelijk vinden. Ik ben ook heel boos op mezelf, boos dat ik niet de verantwoordelijkheid heb genomen om beter op te letten, boos dat ik het zover heb laten komen en hiervoor moest kiezen. In mijn ogen verdien ik het niet om later nog kinderen te krijgen nu ik deze keuze heb moeten maken. Ik heb spijt dat ik door mijn onoplettendheid voor abortus heb moeten kiezen. Ik dacht er te makkelijk over, de eerste 3 maanden heb ik er niet zoveel aan terug gedacht, de maanden daarna heb ik tegen mezelf gezegd dat tijd dit gevoel wel zou helen en hier alsnog niets mee gedaan, nu word het gevoel van verdriet en boosheid op mezelf erger, ik had nooit verwacht dat dit zo ingrijpend zal zijn als het is. Ik begrijp soms de logica achter mijn keuze niet meer omdat ik mezelf zoveel verwijt. Ik hoop mezelf te kunnen vergeven en mezelf daarna ook weer geluk te gunnen. Ik zou in de toekomst graag kinderen willen en me niet meer schuldig over deze abortus voelen, alhoewel dit een lange weg gaat worden om dat te bereiken.