De abortuspil als prettige methode

Ik ben midtwintig, wilde het krijgen van kinderen nog een paar jaar uitstellen maar toch werd ik zwanger. Meteen na de desbetreffende vrijpartij wist ik het: ik ben zwanger. Toen mijn ongesteldheid uitbleef heb ik een test gedaan en die was positief. Zonder twijfel heb ik direct een afspraak gemaakt voor een abortus. Ik had het vermoeden dat ik het beeld van zo'n zuigcurretage niet uit mijn geheugen zou kunnen wissen en ik wilde het liever op een manier doen die mij minder vreemd leek. De uitleg over de abortuspil klonk als het opwekken van een ongesteldheid. Ik was vrij snel overtuigd.

In de kliniek liet de arts nog duidelijk weten dat het gepaard gaat met krampen en hevig bloedverlies en dat het niet altijd slaagt. Ze zei wel dat de slagingskans lager wordt naarmate het vruchtje groter is. Ik was er vroeg bij dus nam aan dat het goed zou komen. Met lichte zenuwen nam ik de eerste pil in de kliniek en na 36 uur werd ik, zoals ik het noem, ongesteld. Het was zoals een normale ongesteldheid en ik had weinig kramp.

De volgende ochtend nam ik twee 500mg paracetamol en een halfuur later bracht ik twee cyotecpil vaginaal in. Binnen een uur had ik bloedverlies, wat stolsels en de twee pilletjes kwamen er ook uit (blijkt niet erg te zijn). Na vier uur nog twee paracetamol en twee cyotec maar dan onder de tong laten smelten. Al vrij snel voor een uur lang ongesteldheidskrampen en niet zoals velen zeggen 'weeën', weer zelfde hoeveelheid bloedverlies, stolsels, en ook een wit zakje. Met maandverband en een paar keer extra naar de wc was het allemaal goed op te vangen. Ik raad wel aan om een dagje thuis te blijven. Daarna was het klaar.

Ik ben nu een dag verder, bloed nog een beetje maar heb nergens last van. Zowel fysiek als mentaal een prettige methode en voor mij niet anders dan een ongesteldheid.