Abortus of niet...

Een partner waar ik bijna 20 jaar mee samen ben, een goede baan, een prachtige zoon van 3 en een lieve baby van 10 maanden. En toen" zwanger"! Mijn gedachten overspoelden mij en toch bleef iets zeggen dat dit onverstandig was door te zetten. Het is zo mooi om een kindje te krijgen maar op dit moment een baby was eigenlijk geen optie. Dat zou zoveel verandering en aanpassing betekenen. Mijn lijf zit nog vol hormonen en ik snap naar een beetje regelmaat in mijn leven. Ik ben simpelweg bang dat ik het niet aan ga kunnen.

Wat hebben de kinderen aan een oververmoeide en gespannen moeder? Ik wil er altijd zijn voor mijn kinderen en een blije moeder zijn. Mijn partner geeft ook aan niet te weten waar de energie vandaan te halen. Het zou betekenen dat we afhankelijk worden van andere mensen. Dat willen we niet. Eigenlijk hadden we onze beslissing al snel gemaakt maar Fiom heeft mij nog meer geholpen met het maken van de beste keuze.

In eerste instantie had ik gekozen om de behandeling onder narcose te doen. Ik had bij het klaarmaken van de broodjes van mijn kinderen per ongeluk een stukje meegegeten. Daardoor moest ik nog tot s'middags wachten, want ik moest nuchter zijn. We hebben er uiteindelijk toch voor gekozen onder plaatselijke verdoving te gaan. Fijn was anders, maar met de goede steun van mijn vriend en de verpleging was het aanvaardbaar.

Nu alweer zoveel weken verder heb ik mijn ups en downs. Het gaat over het algemeen goed. Ik heb vooral de eerste dagen enorm gejankt. Een symbolisch plantje staat op de kast en tja... verder helpt het gewoon er over te praten. Een aantal mensen zijn op de hoogte. Ik heb nog geen spijt gehad van onze keuze maar het is moeilijk omdat ik na 2 kinderen weet hoe bijzonder het had kunnen zijn. Soms moet ik mijn gedachten sturen en zeg tegen mezelf: "Het is goed zo", en:  "Ik wil genieten van alle mooie dingen en mijn gezin."

Lees meer verhalen