16 jaar, gelovig en alleen

Drie dagen geleden heb ik een abortus laten doen. Ik ben nog maar 16 jaar en het was de moeilijkste keuze dat ik ooit had moeten maken. Ik wist nog maar kort dat ik zwanger was dus ik maakte zo snel mogelijk een afspraak nadat ik zeker was van mijn beslissing. Ik kon snel terecht bij de kliniek en ik was nog maar 6 weken zwanger. Ik kwam daar met m'n vriend en er hing een vervelende sfeer in de wachtkamer. Al die verdrietige vrouwen en meisjes die dezelfde keuze hebben moeten maken om wat voor reden dan ook. Na 2 gesprekken en na het zien van de echo heb ik uiteindelijk gekozen voor een overtijdbehandeling dat werd gedaan door middel van een zuigcurretage. Weer terug in de wachtkamer, kijkend naar de foto van de echo, ging er veel verdriet, angst en twijfel door mij heen. Het voelde nu echt.

Ik wist nog maar kort dat er een nieuw leven in mij groeide en ik raakte er al zeer snel gehecht aan. De dagen vóór de afspraak was ik op internet op zoek naar verhalen, filmpjes en informatie over vrouwen en meisjes die ook een abortus hebben laten doen. Ik was er constant mee bezig. Ik wilde het kindje zo graag houden en toch was ik zeker van mijn beslissing. Dit was op dit moment van mijn leven de beste keuze die ik kon maken. Vooral voor mijn kind. Ik ben nog heel jong en mijn ouders en familie zouden mij onmogelijk steunen en mij allemaal de rug toe keren. Dit komt omdat ik gelovig ben. Ik was dus helemaal alleen.

Toen ik me moest klaarmaken voor de behandeling voelde ik weer alle emoties in één keer opkomen. Hoe graag ik ook wilde opstaan en wegrennen kon ik niks anders dan stil zitten. Ik moest het doen; ik had geen keus. De minuten voelde aan als uren en ik zag de anderen uit de behandelkamer komen en gaan. Toen was ik aan de beurt. Ik had gekozen voor een sedatie dus ik kreeg verder niks mee van de behandeling. Een halfuur later werd ik wakker in een bed. Al snel besefte ik weer waar ik was en wat ik had gedaan. Ik voelde me helemaal leeg. Ik was mijn kindje kwijt. De tranen liepen over m'n wangen maar ik moest zo snel mogelijk opstaan en wat gaan eten; het leven ging gewoon door.

Nu zijn er al een paar dagen voorbij en doorgaan met m'n leven is echt een uitdaging voor mij. Er gaat geen moment voorbij waarbij ik niet aan m'n kindje denk. Toch vind ik dat dit het beste was voor mij en het kind. Het blijft een lastig onderwerp want of je nou 100% achter je beslissing staat of juist niet, het is en blijft moeilijk. Ik wilde mijn verhaal delen, omdat het fijn is om te lezen hoe anderen dat ervaren. Wat ik wil meegeven aan alle vrouwen en meisjes die nu aan een abortus denken en twijfelen is dat waar je ook voor gaat kiezen, dat dat de beste keuze zal zijn. Volg je eigen hart, dan weet je zeker dat je de juiste beslissing maakt.