100% achter mijn keuze, maar toch moeilijk

Ik vind het belangrijk om mijn verhaal te delen. Zeker omdat ik, toen ik aan het googlen was om te kijken hoe ik mezelf mentaal het beste voor kon bereiden op mijn abortus, voor mijn gevoel zoek raakte in alle horrorverhalen op internet. Ik had nog steeds geen flauw idee wat ik kon verwachten. Ik heb gekozen voor een abortuspil. Ik was 6 weken zwanger en dit leek mij de meest simpele optie.
Twee dagen nadat ik erachter kwam dat ik zwanger was, kon ik al bij de kliniek terrecht. Hier nam ik mijn eerste pil in. Er was toen geen weg meer terug. Ik probeerde er niet te veel aan te denken. Ik stond achter mijn keuze, ik studeer nog, woon nog thuis, ik ben niet in staat nu een kind groot te brengen. Toen ik op de echo het inimini zwarte plekje zag in mijn baarmoeder, vond ik het wel even pittig. De realiteit kickte in. Dit maakte echter wel dat ik stevig achter mijn keuze bleef staan. De dokter gaf aan dat ik na het innemen van de eerste pil wat kon bloeden. Dit is echter niet gebeurt. Ook kon ik last krijgen van mijn maag en wat pijn ervaren. Dit gebeurde wel, maar dat waren ook klachtten die ik had tijdens mijn zwangerschap.
2 dagen na de afspraak met de kliniek heb ik om de pil ingenomen, die er voor zorgt dat de embroyo het lichaam gaat verlaten. Ik heb hem ingenomen, bang omdat ik niet wist wat me te wachten stond en ben weer gaan slapen. Rond half 10 werd ik wakker. Liggend viel de pijn wel mee, maar zodra ik opstond voelde ik een hevige pijn die erger werd. Op internet had ik gelezen dat sommige vrouwen op de grond hebben gelegen van de pijn en niet meer wisten wat ze er mee aan moesten. Gelukkig was dat bij mij niet, het was heftiger dan menstruatie pijn maar niks wat ik niet aan kon. Ook het bloedverslies viel mee. Er kwamen wel al kleine stukkjes mee. De dokter had gezegd dat het na ongeveer 4 uur klaar zou zijn. Mijn pijn bleef aanhouden maar het bloedden werd inderdaad minder. Ik ben daarna dan ook (achteraf ontzettend dom) een dagje uitgeweest. Toen ik op mijn bestemming aangekomen was (rond omgeveer 1 uur smiddags) voelde ik ineens van allerlei vloeistof naar beneden stromen in zon grote hoeveelheid dat het bloed door mijn broek heen naar mijn benen stroomde en het op de vloer drupte. Ik was enorm geschrokken en heb snel een nieuwe broek en onderbroek gekocht. Ik ging er vanuit dat dit het ergste was, en dat het minder zou worden. Echter bleef ik maar vloeien. Ik moest elke 15 minuten naar het toilet om te verschonen, had twee onderbroeken over elkaar aangestrokken en 3 maandverbandjes over elkaar gedaan, om te voorkomen dat ik nog een keer door ging lekken. Ondertussen wandelde ik door. Dit ging alleen bijna niet, door het lopen stroomde het eruit. Er kwamen toen ook grote stukken mee, de grootste was denk ik een cm of 10. Dit hield nog twee uur aan, voordat ik besloot de kliniek belde. ZIj benadrukte dat het ongelovelijk dom van mij was om te denken dat het wel ging en dat ik gewoon thuis had moeten blijven. Ze zei dat als ik meer 3 maandverbandjes per uur volbloedde, ik beter naar de eerste hulp kon gaan. Ik bloedde er zon 6 per uur vol, maar ik voelde me totaal niet duizelig en wel prima zelfs. Toch werd ik toen ik ophing ineens heel warm en duizelig en had ik het gevoel dat ik flauw moest vallen. Ik ben snel naar buiten gegaan en mijn vriend haalde wat cola. Ik heb ongeveer 1 uur buiten gezeten. Het bloedden werd langzaam minder en na 2 uur kon ik weer 2 uur verder zonder te hoeven verschonen. Het is nu precies een week geleden en ik bloed nog steeds. Ongeveer te vergelijken met de hoeveelheid bloed die je verliest in je laatste menstruatiedagen. Verder ben ik wat duizelig en misselijk.
Emotioneel gaat het wisselend. Ik sta nog steeds 100% achter mijn keuze, maar ik merk dat ik het ondanks dat er nog wel moeite mee heb. Ik merk dat ik wat vaker verdrietig ben of me emotioneel mat voel. Dokter had dit al voorspeld, vanwege wisseling van hormonen, maar ik denk dat het er ook mee te maken heeft dat abortie zowel fysiek als mentaal een zware ingreep is die je moet verwerken. Maar ik ben ook blij dat het achter de rug is en alles hopelijk goed gegaan is. Ik raad daarom ook alle vrouwen aan dit niet alleen te doen en er over te praten met iemand die je vertrouwt. Ondanks dat je achter je keuze staat kan en mag je nog steeds rot voelen.