Rachel is 23 jaar en moeder van een zoontje van 4 en een dochtertje van 2.


Ik kwam er pas na vijf maanden achter dat ik zwanger was. Ik werd gewoon ongesteld en alles ging zijn gangetje. Totdat ik in een keer moeilijk naar de WC kon gaan. Ik ging naar de huisarts, met de gedachte dat ik iets aan mijn darmen kon hebben. Daar kwam ik erachter dat er iets anders in mijn buik zat. 

Een op de vijf
Ik kon die avond al meteen terecht voor een echo. Daaruit bleek dat ik al vijf maanden zwanger was. Een op de vijf vrouwen blijft tijdens haar zwangerschap gewoon ongesteld te worden. Daar ben ik er dus een van. Het was een grote schok.

Huilen
Ik kon niet blij zijn, moest alleen maar huilen. Ik dacht: ik ben 18, wat kan ik zo’n kleine voor een leven bieden? Mijn moeder is meteen uit haar werk naar huis gekomen. Zij moest ook erg huilen. We wisten gewoon niet wat we met de situatie aan moesten. Ik zat te denken aan adoptie, ik weet niet waar ik allemaal aan heb zitten denken.

Mijn kleine
Na een paar goede gesprekken, met mijn moeder en later ook met Fiom,  ben ik tot de conclusie gekomen dat ik hem ging houden. Dat het mijn kleine was. Daar heb ik veel tijd voor nodig gehad. Zelfs bij de geboorte drong het nog niet helemaal tot me door. Het was heel onwerkelijk. Pas na een maandje begon ik echt te beseffen dat het mijn kind was. Ik moest ook alles in een hele korte periode regelen. De vader van het kind wilde er niks mee te maken hebben, vanaf de zwangerschap al niet.

Mama, ik hou van jou
Het mooiste aan het moederschap vind ik om mijn kinderen te zien groeien en lachen. Mijn dochtertje zegt soms uit het niets ineens ‘mama, ik hou van jou’. En dat zijn gewoon van die momenten dat je helemaal weg smelt. Daar leef je voor. Ze zijn mijn trots. Ik zou ze niet meer kunnen missen nu. Ze horen echt bij mij.

Vooroordelen
Maar het is soms ook moeilijk. Ik zou graag terug naar school willen, alles weer oppakken. Maar je wordt gewoon elke keer tegen gehouden, omdat je twee kinderen hebt. Dan krijg je weer dat je opvang moet regelen. Of ze vertrouwen je niet. Omdat ze denken dat je niet kunt werken, omdat je oppas af zou zeggen. Veel vooroordelen, dat is zo jammer. Want als je jong moeder bent, denken ze gelijk dat je heel slecht bent en niet voor je kinderen kan zorgen.

Geen jeugd
Als je op jonge leeftijd een kind krijgt, verandert je leven zo veel. Je hebt gewoon geen jeugd meer. Je leven staat in een keer in teken van je kind, waar je voor moet zorgen. Het is niet meer jij, maar je moet alles voor de kleine doen. Je kunt niet meer op stap. Je kunt niet meer spontaan opstaan en zeggen ‘ik ben weg’. Of gewoon geld uitgeven aan wat je maar wil. Dat gaat gewoon niet meer.