Lonneke is 29 weken zwanger. Ze is 18 jaar.


Ik was al een tijdje erg ziek. Mijn moeder dacht aan een voedselvergiftiging, omdat ik een weekendje naar Zeeland was geweest en daar van alles had gegeten. Toen ik naar de huisarts ging vroeg zij me of ik ook zwanger kon zijn. Ik zei: ‘Nee, dat kan eigenlijk niet.’ Ze zei: ‘Koop toch maar zo’n testje, dan weet je het zeker.’ Nou, dat heb ik dus gedaan en daar stonden meteen duidelijk twee streepjes. Dat was wel even schrikken.

Ik zat met 100.000 dingen in mijn hoofd. Ik was 17 en zwanger: hoe verder?. Dan moet je die beslissing gaan maken: houden of niet. En daar zat ik echt mee. Maar uiteindelijk heb ik er toch voor gekozen om het te houden.

Grapje
Mijn vriend dacht dat ik een grapje maakte. Hij geloofde het niet. Maar we hebben een hele goede band, dus daar kwamen meteen uit. We gaan het samen doen. Zijn ouders hadden precies hetzelfde: ze dachten dat we een grapje maakten, en schrokken heel erg. Maar ze stonden meteen achter ons, net als mijn ouders. Mijn beste vriendin stond meteen te springen ‘jeuh, een baby!’. Die kijkt er helemaal naar uit. Dat vind ik wel fijn, dat familie en kennissen zo positief reageren.

Met de dag leven
Ik kijk wel uit naar de laatste twee en een halve maand, het duurt nu best wel lang. Laat die baby maar komen. Ik vind het wel heel spannend, maar ik ga gewoon met de dag leven. Niet echt ergens op vooruit lopen. Mijn opleiding heb ik wel moeten stoppen nu, omdat dat niet ging. Maar ik wil het volgend schooljaar weer oppakken. Ik denk dat dat wel even lastig wordt met de opvang en school. Ik had van jongs af aan al een kinderwens. Maar een baby is vanaf de zwangerschap meer dan dat droombeeld dat je hebt. Een baby is leuk en aardig, maar er komt zoveel op je af en je moet zoveel doen. Dat is wel stressvol.