Gevoel

Een gevoel van leegte

Soms heb je dat gevoel van leegte. Een gevoel dat niet altijd een duidelijke oorzaak heeft. Het is er soms gewoon. Het komt en het gaat weer weg. Een gevoel van iets essentieels te missen, stuurloos te zijn. Alsof de bodem onder je bestaan ontbreekt. Je verlangt op die momenten sterk naar iets wat je niet kent, wat je je niet meer kunt herinneren of waar je niet als vanzelf naar terug kan keren.

Leegte en (on)begrip

Wanneer je praat over dit gevoel van leegte, word je niet altijd begrepen. Mensen die zelf niet geadopteerd zijn, kennen jouw gevoel niet. Het kan daarom lastig zijn om uit te leggen. Andere geadopteerden weten vaak wel direct waar je het over hebt.

Boosheid en begrip

Misschien neem je het je biologische moeder kwalijk dat ze jou heeft afgestaan. Of misschien heb je juist alle begrip voor haar keuze, omdat je een vermoeden hebt over de reden van de adoptie. Je weet bijvoorbeeld dat in het land van geboorte een taboe rust op ongehuwd ouderschap. Of dat er veel diepe armoede heerst en je moeder graag voor jou wilde dat jij die armoede kon ontspringen.

Als je niet precies weet waarom je moeder je heeft afgestaan, blijf je denken aan het waarom. Heeft ze je afgestaan uit liefde, zodat jij een beter leven kon krijgen? Heeft ze gehandeld omdat ze onverantwoordelijk was en onbeschermde seks heeft gehad. En daardoor tegen de tradities in zwanger is geraakt?

Je gedachten en gevoelens gaan alle kanten op. En spreekt iemand kwaad over je biologische ouders, of het land waar je geboren bent? Dan voel je je aangevallen, en spreek je dit resoluut tegen. Jouw biologische ouders, jouw moederland; ze zijn een stuk van jezelf. Ook al ken je hen niet. En ook al ken je het land en de cultuur niet goed.

Verdriet

Je bent soms verdrietig over hoe het gelopen is. Je bent aan de andere kant van de wereld geboren en door omstandigheden kon je daar niet blijven. Je mocht niet opgroeien bij je biologische ouders en je eventuele broers en zussen.

Onzichtbare muur

Je hebt geen invloed gehad over de beslissingen die anderen voor je namen.
Daardoor groei je op zonder je bloedverwanten. Je bent ontworteld geraakt. Je leeft in een land waar je niet bent geboren en in een gezin dat niet genetisch ‘eigen’ is. Je verlangt soms naar die ‘echte moeder’. Misschien idealiseer je haar. Heb je een bepaald beeld van haar. Zolang je haar niet hebt gezien, weet je niet of dit beeld klopt met de werkelijkheid.

De zekerheid die de meeste anderen hebben over afstamming en gelijkenissen heb jij niet. Tussen jou en je biologische verwanten zit een onzichtbare muur, een breuklijn. Dat maakt je verdrietig.

Verlatingsangst

Je hebt ergens opgeslagen dat je moeder degene is die het meest onvoorwaardelijk van je hoort te houden. En juist zij is degene die jou heeft afgestaan. Als zij al afstand van jou kan doen, wie geeft jou dan de garantie dat anderen dat niet zullen doen? Wie zegt dat je adoptieouders niet vroeg of laat genoeg van je hebben en jou in de steek zullen laten? Of je partner, je beste vriend(in).

Angst en onrust

Ook al zeggen en bewijzen al die mensen dat ze dat nooit zullen doen; je blijft de angst houden. En die kan opspelen in situaties waarin je bang bent iemand te verliezen. Bijvoorbeeld wanneer je iemand niet te pakken krijgt op zijn mobiel of wanneer die ander zonder jou een paar dagen weg is.

Die angst kan zomaar opkomen. Je bent je bewust van de sterfelijkheid van je adoptieouders, van je partner, je eigen kinderen. Je beseft je dat je geen garantie hebt dat degene die je lief hebt altijd aan je zijde is. Dit besef maakt je heel onrustig.

Misschien test je de mensen om je heen uit. Is de liefde of vriendschap echt onvoorwaardelijk? Zullen ze je trouw blijven als je het ze onmogelijk maakt? En als het dan kapot gaat, dan heb je jezelf bewezen dat inderdaad geen enkele band onvoorwaardelijk is. Dit kan destructief en erg pijnlijk voor jezelf en je omgeving zijn.
 

Pagina's op dit niveau: