Verliefd

29-05-2009 - Op de site van Adoptie -Trefpunt keuvelen twee geadopteerden onbekommerd over hun biologische moeder, die zij beiden hebben ontmoet. Ze vertellen elkaar over hun gevoelens, de vlinders in hun buik die zij voelen als ze hun geboortemoeder zien. Ze zijn verbaasd over het feit dat ze die gevoelens bij elkaar herkennen. Ze gaan volledig in elkaar op. Ze vergeten hun omgeving, vergeten totaal dat dagelijks vele betrokkenen op deze site meelezen.

Tot een geboortemoeder zich in hun gesprek mengt. Ze vertelt hoe leuk zij het vindt. Hoe blij zij werd om dit te lezen, want zij als geboortemoeder voelde hetzelfde. De beide vrouwen schrikken, hadden zich onbespied gewaand en daar is ineens een vreemde met hetzelfde gevoel? Ze beginnen zich te verontschuldigen en vertellen de geboortemoeder dat het niets seksueels is. Op haar beurt schrikt de geboortemoeder. Nee, natuurlijk heeft het daar niets mee te maken.

Zij legt in klare taal aan beide dames haar gevoelens voor het afgestane kind uit.

Iedere moeder herkent het. Het kind wat je met veel moeite hebt gebaard. Het ziet er niet uit! Blauw, rood, bedekt met witte crème…. Kortom, een verfomfaaide bundel wordt je in je armen gedrukt. Hoe moe je ook bent, de vlam slaat onmiddellijk over. Je krijgt de kriebels in je buik en valt als een blok voor dit prachtige, pas geboren kind. Een mooier kind dan jouw kind bestaat er niet, want liefde maakt ons nu eenmaal blind.

In de loop der jaren wordt de liefde voor je kind alleen maar dieper. De verliefdheid verdwijnt, maar het houden van wordt intenser. Maar toch… soms zomaar uit het niets vallen ze de kamer binnen op weg ergens naar toe. Jij als moeder denkt ‘Wouw! Goh jongen, wat ben je mooi’! Vervolgens begint er een discussie tussen jou en dit mooie kind. Een fiets met een lekke band die er volgens jou al 6 weken staat, maar volgens hem pas vandaag. Hij heeft vanavond toch echt jouw fiets nodig. Als hij eindelijk na veel gezeur het pleit gewonnen heeft, voldaan het tuinpad af fietst met jouw fiets, is hij in jouw ogen veel minder mooi. Jij, als moeder, bent weer terug op aard.

Nooit was er een conflict met mijn afgestane kind. De puberteit… had hij die wel? Alles was en is mooi aan dit kind. In mijn herinnering was er altijd die prachtige baby met het mooiste neusje van de hele wereld. Voor mij is hij altijd zo gebleven.

De dames op het Adoptie-Trefpunt keuvelen gedrieën verder. En wij lezers? Wij lezen glimlachend mee, onbespied gewaand met onze eigen gevoelens.

Renée de Bode-Grollée