Schilderij

31-07-2009 - Ik heb geaccepteerd wie of wat ik ben. Een afstandsmoeder zonder hoop, zonder toekomst. Mijn schilderij is leeg. Het frame rondom mijn schilderij is een gouden lijst, mooi en solide met een prachtige passe-partout er omheen, maar binnenin is het doek wit.

In het begin was het een bonte schildering met vele kleuren door mijzelf ingekleurd. Maar mijn pas gevonden zoon begon langzaam in mijn schilderij te vegen en te poetsen. De kleuren werden fletser, een motief was bijna niet meer te zien. Hij poetste ijverig door totdat er voor mij een grijzige brei ontstond. Verbijsterd keek ik naar mijn schilderij. Er was geen motief meer te onderscheiden.

Hoe kon ik weer kleur en structuur aanbrengen in mijn eigen schilderij? Vroeg ik mij af, zodat iedereen weer met bewondering er naar zou kijken. In paniek begon ik te schilderen, maar dit lukt niet meer. De kleuren liepen door, het eindresultaat werd niet fraai. Met de verf druipend van mijn kwast staarde ik naar mijn uit de hand gelopen schilderij. Ik kon er alleen maar om huilen. Zo mijn best gedaan het was zo mooi en nu… grijs en doorgelopen.

Alle afstandsmoeders die ik heb gesproken liepen op grote roze wolken na die eerste ontmoeting. Hun kind! Een vreemde volwassene, maar zo bekent. Alles aan dit kind herkende ze. Haar ogen, haar neus, kortom alles was van haar, aan alles kon je zien dat dit haar kind was. O ja, ze zag wel dingen die ze liever niet herkende, maar dit nam ze voor lief. Dit is haar kind. Met het gevoel: dit gaat nooit meer stuk, gaan ze aan de slag. Ze mogen eindelijk moeder zijn over hun afgestane kind: dat is wat ze al zolang heeft gewild. Hiervan heeft ze gedroomd en gefantaseerd.

Met de ijver den top gaan ze aan de slag. Maar bij sommige afstandsmoeders gaat het al snel mis. ‘Waarom. Hoe kan dit nu? Ik deed toch zo mijn best? Jij hebt toch altijd naar mij, je geboortemoeder verlangt? Ik ben toch je moeder? Wat wil je nu?
Maar het pas gevonden kind wil alles en ook niets. Het kind is in verwarring. Het herkende veel in die geboortemoeder, maar echt niet alles! Het kind vindt het voor even wel best. Moet zijn gedachten ordenen en heeft tijd nodig. Het kind pakt het leven van alle dag weer op en laat zijn geboortemoeder ontredderd achter.

Zo ging het bij mij en bij vele afstandsmoeders.

Maar nu… heb ik geaccepteerd wie of wat ik ben. Een afstandsmoeder zonder hoop, zonder toekomst. Mijn schilderij is leeg. Maar een wit doek is niet erg om naar te kijken: het geeft rust. Je kunt het wit kleuren in alles wat je maar wilt. Zonder hoop is niet zo dramatisch als het klinkt. De lijst om ons schilderij is van goud, mooi en solide.

Renée de Bode-Grollée