Mijn moeder heeft haar zoon afgestaan

Toen ik een jaar of 20 was en mijn moeder opgenomen werd in het ziekenhuis, moest ik kleren voor mijn moeder thuis gaan halen. Ik ging in de la op zoek naar ondergoed en vond daar een brief. Ik las die en mijn wereld storte op dat moment in. Ik had een broer???

Ik heb mijn moeder daar toen over aan gesproken. Haar antwoord was: "dit kind was van jouw vader en wij waren niet getrouwd. Dus moest ik dat kind weg doen. Dat was de schuld van de ouders van mijn vader."  Okee, mooi verhaal dacht ik toen. Maar mijn vader is gestorven toen ik 17 was, dus aan hem kon ik niks meer vragen. Maar het bleef maar knagen aan mij. Iedere keer weer vroeg ik mijn moeder hoe en wat tot ze opeens tegen mij zijn naam zei. "Als je meer wilt weten moet je bij het Fiom zijn."

Ik heb toen contact met Fiom opgenomen en bammmm, vanaf toen weet ik zoveel. Zoveel ellende en verdriet. Ik heb via Fiom mijn half broer leren kennen, en nee het is niet zo als bij Spoorloos. Mijn moeder wilt er tot op deze dag niks van weten, maar ergens snap ik mijn moeder wel. Mijn moeder is toen ze zwanger was met een koffertje op de trein gezet naar Breda, naar moederheil. Ze heeft daar haar kind moeten baren onder dwang. Zoveeel ellende heeft ze daar gezien. Jammer dat ik verder geen contact meer heb met mijn half broer na onze ontmoeting. Mijn moeder wilt hem niet zien, en daarom wilt hij ook verder geen contact. Wat er toen in de jaren 60/70 allemaal gebeurd is is echt verschrikkelijk. Jammer dat het zo is moeten gaan.

~ Annie

 

Meer verhalen van afstandsmoeders