Afstandsmoeders

‘Afstandsmoeders’: zo heten in Nederland de moeders die hun kind afstaan ter adoptie. In Engeland worden ze birthmothers genoemd, geboortemoeders. En moeder blijf je, ook als je je kind afstaat. Sommige vrouwen voelen zich inderdaad hun hele leven moeder, ondanks de ‘afstand.’ Andere moeders hebben dat gevoel minder, maar ze blijven in ieder geval voor hun kind de biologische moeder.

Eerste adoptie in 1956

Vanaf 1956 is afstand ter adoptie mogelijk, dat is nu 58 jaar geleden. Afstandsmoeders die toen jong zwanger waren, zijn nu over de 70. Andere afstandsmoeders zijn al in de 80 of misschien wel overleden. Lange tijd waren de moeders onzichtbaar. Er was niets over hen bekend en zelf zwegen ze als het graf. Eind jaren 80 kwam een aantal afstandsmoeders met hun verhaal naar buiten. Sindsdien is er veel informatie verzameld.

Afstandsmoeders vroeger en nu

Bij ‘Afstandsmoeder van vroeger’ vind je het verhaal van de afstandsmoeders die vroeger afstand hebben gedaan. Je leest over de omstandigheden waaronder vroeger afstand ter adoptie werd gedaan en de ontwikkeling van het Steunpunt voor afstandsmoeders.
Bij ’Afstandsmoeder van nu’ staat beschreven wie er tegenwoordig nog afstand ter adoptie doet en waarom.

Wil je meer over de geschiedenis van de afstandsmoeder weten?

Afstand doen van je kind heeft grote gevolgen, niet alleen voor je kind maar ook voor jou als moeder.  Vaak hebben moeders nog verdriet of kampen ze met schuldgevoelens. Sommigen gaan na jaren zoeken naar hun kind, of worden zelf door hun zoon of dochter gezocht. Meer hierover lees je op deze pagina.

Heb je zelf je kind afgestaan? Zoek je herkenning of steun bij andere afstandsmoeders? Dan kun je je aanmelden. En ook als je zelf je verhaal wilt insturen, ben je welkom.

Meld je aan voor contact met andere afstandsmoeders

Stuur je persoonlijke verhaal in