Allebei nog niet klaar voor het ouderschap

Ze weet het nog als de dag van gisteren. Tijdens een etentje met een vriendin bedacht Denise dat ze al een tijd niet meer ongesteld was geworden. Ze is onbedoeld zwanger. “Mijn vriend en ik hadden het hele plaatje op orde: werk, de juiste leeftijd, stabiele relatie. Maar we waren allebei nog niet klaar voor het ouderschap. Dat vind ik soms moeilijk om hardop te zeggen.” 

Verantwoordelijkheid en ouderschap

Het is inmiddels twee jaar geleden, maar Denise heeft het nog weleens met haar vriend over de abortus. “Wij dachten er echt niet lichtzinnig over. Een abortus is niet iets dat je even doet. Ja, een kind krijgen en opvoeden had gekund. Maar we waren nog bezig met onze eigen groei. Klaar zijn voor het ouderschap is volgens mij ook iets in je ziel. Als ouder moet je boven jezelf kunnen uitstijgen en dat wilden we nog niet. We wilden een bepaalde kwaliteit van leven, voor onszelf en ons kind, en dat konden we nog niet bieden. Ook dat is verantwoordelijkheid nemen: kiezen om een kind op te voeden zoals je dat zelf wil. Daar hadden we toen nog geen concrete ideeën over."

Schaamte

"Ik vind het moeilijk om het hardop te zeggen door een bepaalde mate van schaamte. We hadden al zo lang een relatie, deden het altijd veilig met condoom. Maar net die ene keer niet."

"Een kind krijgen en opvoeden had gekund. Maar we waren nog bezig met onze eigen groei."

"Ik voelde boosheid en een gevoel van falen. Tegelijkertijd vond ik dat we misschien geen recht van spreken hadden. Abortus als je heel jong bent of zwanger door een verkrachting. Dat was gerechtvaardigd, vond ik. Maar abortus gaat niet alleen over heftige situaties, soms komt het heel dichtbij een alledaagsheid, zoals ‘wat is ouderschap’. In discussies rondom abortus lijkt daar geen ruimte voor. Het idee van het geschenk van het leven lijkt dan te overheersen.” 

Op één lijn

Denise en haar vriend besluiten extra tijd te nemen om samen goed tot ons besluit te komen. “We wilden allebei nu geen kind, maar zaten niet 100% op één lijn. Ik dacht nog na over de mogelijkheden, misschien omdat de zwangerschap in mijn lichaam gebeurde. Mijn vriend was stelliger."

"Door gesprekken met een therapeut wilden we elkaar goed begrijpen, samen het verdriet voelen. Bij het maken van zo’n besluit is het belangrijk dat je je zo min mogelijk aantrekt van wat anderen vinden. Gebruik je eigen argumenten.” 

"Wij dachten er echt niet lichtzinnig over. Een abortus is niet iets dat je even doet."

Een vreselijke dag

Het besluit wordt samen genomen, maar de dag van de abortus ervaart Denise als vreselijk en alleen. Haar vriend gaat mee, maar mag van de abortuskliniek niet bij het gesprek zijn. “Het voelde echt alsof we uit elkaar werden gehaald. Ik kreeg wel drie keer de vraag of ik wel zeker wist dat ik een abortus wilde. Ik begrijp goed dat de vrouw de vrijheid heeft om over haar lichaam te beschikken, maar ik vind dat er meer oog zou moeten zijn voor maatwerk. Ik was alleen toen ik de echo zag. Dit hadden we graag samen gewild. Dit was de dag waarop we op een goede manier een punt wilden zetten achter deze periode. Uiteindelijk zag ik mijn vriend pas na de ingreep, toen ik naar buiten ging. Die hele dag heeft veel impact op mij gehad.” De rol van de man is in bepaalde gevallen wel degelijk van belang, stelt Denise. “Er zijn situaties waarbij de vrouw apart van de man gehoord moet worden, maar er zijn ook vrouwen zoals ik. Vrouwen die het juist prettig vinden als de man erbij is. En dan is het zowel voor de man als de vrouw niet fijn als hij er buiten wordt gehouden.” 

Verbondschap

“Toen we thuiskwamen voelde ik me fysiek en mentaal verdoofd. Ik kan me goed voorstellen dat er vrouwen zijn die zich na de abortus opgelucht voelen. Dat kwam bij mij pas weken later. Ik was blij dat het gebeurd was, maar de verwerking kwam daarna.” Denise en haar vriend praten er onderling veel over en hadden besloten om de omgeving pas na de abortus op de hoogte te stellen. “Zo wist ik zeker dat we niet meer kwetsbaar waren. Door het samen te vertellen aan dierbaren voelde ik een bepaald verbondschap met mijn vriend. Onze ouders reageerden emotioneel, ze vonden het rot voor ons dat we dit hadden doorgemaakt. Iedereen was heel begripvol en steunde ons.” 

Een nieuw hoofdstuk

Inmiddels, twee jaar later, is Denise opnieuw zwanger. Gepland. “Voor mij is dit echt ons tweede kindje. We hadden tijdens de eerste zwangerschap ook een naam bedacht. Die gebruiken we nu niet voor de tweede, want die naam is al vergeven. In de eerste weken van deze zwangerschap ging ik alles vergelijken. Ik heb de zwangerschap totaal herleefd. Toen het aantal weken waarop ik destijds de abortus had voorbij was, begon voor mij een nieuw hoofdstuk. Nu kan ik genieten van de zwangerschap.” 

 

 

Toelichting van Fiom

Iedere kliniek heeft eigen regels en procedures. Bij een aantal klinieken is het niet toegestaan dat de partner meegaat bij de behandeling. Hierbij speelt ook het type behandeling een rol. Bij de abortusbehandeling is altijd een abortusverpleegkundige aanwezig om de vrouw te steunen. Bij het maken van een afspraak kun je vragen wat de regels van de kliniek zijn. 

De abortusarts moet er zeker van zijn dat de vrouw een vrije keuze maakt, zonder dwang. Vaak proberen klinieken dit zo goed mogelijk vast te stellen door voor de behandeling (ook) alleen met de vrouw te praten.

 

1 op de 5 vrouwen raakt onbedoeld zwanger.

Veelvoorkomende vooroordelen over onbedoelde zwangerschap zijn:

  • Onbedoelde zwangerschap komt alleen voor bij vrouwen die losse contacten of one night stands hebben
  • Alleen onoplettende tieners raken onbedoeld zwanger

Beide niet waar!

Meer informatie

Meer ervaringsverhalen

Als man schiet je sneller in de actiemodus ervaringsverhaal ongewenste zwangerschap

Loes had nooit een duidelijke kinderwens ervaringsverhaal

Laurien was 45 jaar en onbedoeld zwanger ervaringsverhaal